Sinds gisteren zijn we in Wallonië. Dat betekent dat ze hier Frans spreken. Het is nog even wennen om Bonjour te zeggen als je iemand tegenkomt. Soms klinkt er dan toch weer automatisch Goedemorgen.
Maar als wij vanochtend vertrekken hoeft er nog weinig gegroet te worden. Er zijn nog niet veel mensen op straat.
Als we Branchon uitlopen komen we langs deze kasteel-boerderij.

Ook zien we vandaag een paar vierkantshoeven; een gesloten boerderij met een grote binnenplaats en slecht één toegangspoort. Het woonhuis, stallen en schuren liggen rondom de binnenplaats. Lijkt op de boerderijen die je ook in Zuid Limburg ziet.
In de ochtend lopen we nog lang tussen de graanvelden. Soms ook even een ander gewas, zoals hieronder: een veld met wortels.

We lopen vandaag veel op makkelijk beloopbare paden (asfalt, beton, zandwegen). Dat loopt een stuk makkelijker dan hoog gras of los zand.
Kilometer lang lopen we ook over betonstroken (zie foto). Er liggen nog diepe geulen omheen, die nog opgevuld moeten worden. We denken dat het een nieuw stuk RAVeL moet worden.
Door heel België is er een RAVeL netwerk bedoeld voor alleen langzaam verkeer. Er wordt enorm veel op gefietst, zeker in het weekend.

Het laatste 8 km lopen we op de RAVeL Hoegaarden-Namen. Heerlijk rustig wandelen, maar wel een beetje monotoon.

We zijn rond half drie in Namen, te vroeg om naar ons overnachtingsadres te gaan. Even lekker op een terrasje zitten.
We hadden voor vannacht “Bed Namen” gereserveerd, heel goedkoop. Het is alleen een kamer. Met een code kun je het gebouw en de kamer in. Als we binnenkomen schrikken we wel een beetje. De hal en trappen zien er aftands en smerig uit. Maar als we dan de deur naar onze kamer openen is daar opeens een keurige schone kamer met een prima badkamer.

Later op de middag nog wat door de stad gelopen en nog meer terras.

Zes uur ontbijt maken was voor de B&B te vroeg, maar er was een uitgebreid ontbijt voor ons klaargezet op tafel en in de koeling. We konden er zelf thee bij zetten. Goede basis voor deze lange dag.
Als we vanochtend vertrekken is het nog fris. Te veel moeite om mijn fleece uit de rugzak te halen, maar zou wel lekker zijn geweest.
We lopen terug naar het stadje en komen via een stukje Ravel weer op de Camino terug. Dat begint meteen met kasseien. En we zullen vandaag nog heel veel over kasseien lopen. Dat is niet de makkelijkste ondergrond om op te lopen. Maar wel goed om sterke enkels te krijgen, zegt Maarte.

Liepen we gisteren steeds tussen de appels en peren, vandaag lopen we veel tussen graanvelden. De tarwe is overal al van het land. We zien ook de eerste mais al gehakseld worden.

Ergens halverwege de route vandaag maakt de Camino een omweg om langs het Château d’Hélécine te gaan. Ik had een verlaten kasteel in de middle of nowhere verwacht, maar het was een grote toeristische attractie. Mooi park om het kasteel met een vijver met een prachtige fontein. En een speeltuin en horeca (die nog niet open was). Veel mensen met kleine kinderen.
De attractie was eigenlijk het park en de speeltuin, niet zo zeer het kasteel.

Tussen alle andere graanvelden liggen ook wat velden met vlas. Vlas wordt in juli met wortel en al uit de grond geplukt en dan in rijen op het veld te drogen gelegd (deze wijsheid heb ik van Wikipedia).

Na de lange wandeling komen we bij ons huisje voor vannacht. Erg luxe, met veel extra’s als sauna en zwembad. Daar zitten we niet echt op te wachten. Maar het was de enige overnachtingsmogelijkheid die we konden vinden.
We eten vanavond “thuis” met spulletjes die we onderweg in een supermarkt hadden gekocht.

We denken nog vaak terug aan onze Camino in 2015, lopen van huis naar Santiago de Compostela. 105 Dagen wandelen. Geen andere zorgen dan “is het nog ver?”, “waar slapen we?” en “wat eten we?”. Dat willen we graag nog een keer!
Nu is het plan om naar Rome te lopen.

In april gaan we naar Utrecht om, bij het St Jacobs Genootschap, informatie en boekjes te halen over het traject tot Reims. Tot Reims lopen we op een route van een Camino.
Na Reims gaan we verder op de Via Francigena, de oude Engelse Pelgrimsroute van Canterbury naar Rome.

Bij het Genootschap worden er enthousiast geholpen door de aanwezige vrijwilligers.

Met een stapel boekjes gaan we weer naar huis.
Als de post ons dan de overige boekjes heeft bezorgd, kunnen we beginnen met lezen.