Net als gisteren ontbijten we weer bij de bar naast ons hotel in Pavia. Zoals bij veel bakkers liggen ook hier veel gevulde croissants en andere zoetigheden.We ontbijten weer met een croissant gevuld met pudding.

Na het ontbijt lopen we naar het station om met de trein terug te gaan naar Santa Cristina, waar we gisteren zijn gestopt.
Gister, vanuit Santa Cristina, konden we bij de conducteur in de trein een kaartje kopen voor Pavia. We waren er vanuit gegaan dat dit nu ook zou kunnen. Dat kon ook, maar we betalen veel extra: €16,20 i.p.v. €6,60 voor 2 kaartjes. Dit omdat we in Pavia op het station een kaartje hadden kunnen kopen in de automaat. In Santa Cristina, gisteren, kon dat niet. Er was daar geen automaat.

We hebben vandaag alle tijd, de etappe is kort. Na 5km, in Miradolo zitten we al aan de koffie.
We lopen nog steeds in de Po-vlakte, maar langzaam wordt het landschap iets glooiender.
Het is een mooie wandeling vandaag. Gevarieerder dan een paar dagen geleden, toen er vrijwel alleen rijstvelden waren. Nu wordt er van alles verbouwd.
Er zijn ook veel dorpen op de route vandaag.
In Chignolo Po is er een mooi kasteel, midden in het dorp.

We zitten er even op een steen, vlak bij de supermarkt. Daar staat ook een donkere jongeman, die ons vriendelijk begroet. We maken een kort praatje. Hij komt uit Nigeria. In het kwartiertje dat wij daar zitten, begroet hij alle mensen die in en uit de supermarkt gaan. Ze kennen hem allemaal en groeten hartelijk terug. Soms een kort praatje, verder niks. Hij staat niet te bedelen. We vragen ons af wat dan het verhaal achter deze man is…

Als we de rivier de Lambro oversteken ligt er, even verderop een mooie oude spoorbrug.

Al gauw daarna zien we Orio Litta al liggen. Daar overnachten we deze keer in een mooie grote herberg.

Er is hier een slaapzaal met 10 bedden. Wij krijgen met z’n tweeën een, met schotten afgeschermd deel. Prima.
Er is ook een wasmachine. Dus tijd voor een grote was.
Als ik de wasmachine aanzet, met een drukknop, valt het hele paneel in de machine. De machine start wel. Ik voel me er behoorlijk schuldig over.
Als ik de hospitalera later tegenkom en het haar vertel, blijkt dat dit de laatste dagen vaker gebeurd is. Dus niet mijn schuld, gelukkig…

Er is vanmiddag ook nog een journalist bij de herberg. Hij interviewt alle pelgrims. Wij komen ook aan de beurt. Hij maakt er filmpjes van voor op Instagram.

De enige eetgelegenheid in dit dorp is vandaag de afhaal pizza. We halen twee pizza en eten samen met een Braziliaanse fietser die gelijk met ons afhaalde.

Later op de avond zitten we nog een tijd in de keuken, met twee andere lopers (een Canadees en een Belgische) en een Italiaanse fietser.

Mooi uitzicht vanuit het raam van de eetzaal.