Voordat we Garlasco uitlopen willen nog even brood kopen voor onderweg. Maar de enige bakker die open is heeft alleen banket. En de supermarkt gaat op zondag pas om half negen open. Dan maar hopen dat er in het volgende dorp wel iets open is.
Het is een frisse ochtend (13°C). Het gras is nat van de dauw. En de zon schijnt. Heerlijk om te wandelen.

Na een kilometer of zeven komen we in Gropello Cairoli. Daar is gelukkig wel een bakker open.
Er zijn veel mensen op straat en de wegen in het centrum zijn afgezet voor auto’s. Er gaat hier duidelijk iets gebeuren. Net als we onze koffie op hebben komt er een fanfare langs gemarcheerd, gevolgd door veel mannen met vaandels, en allemaal met een hoedje met een veer. Wat nazoeken leert dat het alpenjagersgroepen zijn. En de festiviteiten zijn ter gelegenheid van het 95-jarig bestaan van de groep in deze regio.

Weer 5 kilometer verder is er nog een dorp. Maar daar is helaas alles gesloten.
Rest ons nog twaalf kilometer over een asfaltweg op een dijk. Dat is even doorbijten.
Het alternatief (de normale wandelroute) gaat door het natuurpark bij de Ticino rivier. Maar die route is nu niet mogelijk omdat er een brug kapot is.
Wel hebben we af en toe, vanaf de dijk, mooie uitzichten op de rivier.

Uiteindelijk lopen we dan Pavia in over een prachtige overdekte brug.

Pavia heeft ook een mooi centrum. Het is er druk en het ziet er gezellig uit.
Ons hotel is echter een paar kilometer buiten het centrum.
Dus nadat we ons opgefrist hebben lopen we het hele eind weer terug. We drinken wat op een groot centraal plein, dat omgeven is door mooie oude gevels. En wat later eten we ook in het centrum.

Het ontbijt in Italië is echt iets voor zoetekauwen. Altijd zijn er croissants, gevuld met pudding, jam of chocola. Verder een aantal soorten gebak en schalen met koekjes. Meestal staat er dan ook nog een beetje brood en jam. Maar vanochtend was er zelfs helemaal geen brood. Toch vreemd…

De laatste dagen vallen ons de grote begraafplaatsen op. Ze zijn helemaal ommuurd. En er staan grote grafmonumenten. En er is altijd een muur met een soort van laden waar de overledenen ingeschoven zijn.

We lopen nog steeds tussen de rijstvelden. Vaak over zandwegen, soms een stukje grasdijk, en ook wel stukjes asfalt.

Overal zijn er grote en kleine kanalen, vaak in betonnen bakken, die er voor zorgen dat de rijstvelden in het voorjaar onder water kunnen worden gezet.

We komen rond de middag weer bij een bar waar we weer een pizzaatje kunnen eten.

Vanavond slapen we in een klein hotel, met een hele vriendelijke eigenaar. Hij staat al te zwaaien als we aan komen lopen.
In Garlasco zijn er vanavond Oktoberfesten. Maar die laten we maar aan ons voorbijgaan.

We ontbijten bij een bar aan de rand van de stad. Als ik daar, met mijn creditcard op mijn telefoon, betaal zegt mijn app dat de betaling gelukt is. Maar het apparaatje van de bar zegt dat de betaling niet geaccepteerd is. Dat is een lastige situatie. We betalen het ontbijt uiteindelijk nog een keer, maar nu cash.
Pas tegen de middag komt er op de app van onze bank het bericht binnen dat de betaling niet is doorgevoerd.

Als we daarna de stad uitlopen zien we de opkomende zon mooi rood boven de bosrand opkomen.

We lopen vandaag, het grootste deel van de dag weer tussen de rijstvelden.
Dit hadden we gisteren nog nergens gezien. Het stro van de rijst wordt, net zoals het hooi in Nederland, in grote rollen geperst.

We komen vandaag drie keer door een dorp heen. De eerste keer, in Palestro, is er wel een bar, maar te ver weg. We rusten ergens op een mooi bankje.
In Robbio zitten we even lekker in een bar.
En in Nicorvo vinden we ook een mooie bar. Maarte vindt hier eindelijk zijn stukje pizza, waar hij, zolang we in Italië zijn, al van droomde.

Tussen de rijstvelden staan grote bedrijfsgebouwen. Slechts enkele zijn nog in gebruik om de rijst te verwerken. Er staan er veel meer die intussen een bouwval zijn geworden. We vragen ons af of er vroeger meer kleinere rijstboeren waren, met hun eigen gebouwen. Maar dat deze het niet hebben kunnen bolwerken, en er nu vooral grote bedrijven actief zijn?

Op veel plaatsen wordt er ook nog rijst gemaaid en gedorst.

In Mortara, onze eindbestemming voor vandaag wacht ons nog een vervelende verrassing. Het hotel dat we gereserveerd hadden heeft alle deuren op slot. Er wordt niet gereageerd op aanbellen, whatsapp of gewoon opbellen. Na een poos besluiten we dat dit niks gaat worden en gaan we maar iets anders zoeken. Het hotel schuin tegenover blijkt ook niet open. En voordat we verderop naar een hotel gaan zoeken, lopen we nog een keer langs het gereserveerde hotel. Nu is er licht! En er wordt opengedaan. Als we ons beklag doen blijkt dat de bel, die duidelijk naast de deur zit, niet de juiste bel is. Ergens verstopt in een ander hoekje zit de bel die we hadden moeten hebben.
Gelukkig blijkt het uiteindelijk wel een prima hotel te zijn. En we hebben er ook lekker gegeten.

We lopen al snel de rijstvelden in. Gelukkig gaat het grootste deel van de route vandaag over asfaltwegen of brede landbouwwegen. Alleen in de middag lopen we een paar kilometer over een grasdijk, dat loopt moeilijker.
Het is bewolkt en in de vroege ochtend 18°C. Prima om te lopen

Door de rijstvelden lopen grotere en kleinere irrigatie kanalen. In het voorjaar worden de velden onder water gezet, en wordt de rijst ingezaaid. Nu, in het najaar, staan de velden droog en wordt er geoogst.

Na een kleine tien kilometer komen we in het dorpje San Germano Vercellese. Behalve deze kerk is er ook een bar. Onze enige kans op koffie vandaag. Daar moeten we van profiteren natuurlijk.

We zien in de rijstvelden overal veel ibissen. Vooral de heilige ibis (op foto hieronder).
Blijkbaar vinden zij in de vochtige omgeving van de rijstvelden voldoende voedsel.

O ja, en wat we vandaag vooral zagen zijn rijstvelden.

We slapen vannacht in Vercelli, ook wel de rijsthoofdstad van Italië genoemd.
We overnachten er op de 5e verdieping van een appartementengebouw. We komen het gebouw binnen met een code die we, via Whatsapp, van de verhuurder hebben ontvangen. Dan is er op de 5e verdieping een sleutelkastje met weer een andere code. En dan kunnen we naar binnen. We gebruiken alleen de slaapkamer en de badkamer. Maar er is ook een keuken en een grote zitkamer. Beetje groot voor ons. Ligt wel mooi midden in het centrum.

En vanavond eten we natuurlijk risotto.