Het was een fijn familiehotel in Etroubles. We voelden ons er echt welkom. En we hebben er heerlijk gegeten. Omdat de afstand vandaag niet erg lang was, vertrokken we pas om negen uur.

We lopen het dorp uit over een overdekte houten brug. We passeren nog een klein dorpje en komen dan op een mooi voetpad langs een irrigatie kanaal. Dit kanaal blijven we lange tijd volgen. Het wandelt makkelijk en mooi.
Wel vreemd… we hadden soms het gevoel dat wij omhoog liepen, maar het water stroomde met ons mee. Gezichtsbedrog?

Ergens aan het kanaal is er een klein grotje met een Maria-beeld. Het beeld staat er slechts sinds enige tientallen jaren. Het is geplaatst om de echte (religieuze) pelgrims op de Via Francigena een plek voor gebed te bieden.

In Gignod vinden we een terras waar we even iets drinken. Peter en Ann hadden dit terras al eerder gevonden, We schuiven bij hen aan. Voor hen is dit de laatste wandeldag. Ze lopen niet naar Rome, maar wilden alleen de 4 dagen over de pas lopen.

We lopen vandaag nog steeds omlaag, verder de Aosta vallei in. Nog steeds hele mooie uitzichten.

In Aosta installeren we ons eerst in ons hotel. Het is nog vroeg en er zijn genoeg bezienswaardigheden in deze stad. Aosta is een oude Romeinse stad. En er zijn veel overblijfselen van gebouwen, stadsmuur en poorten te vinden.
Dit is het Romeinse theater. Het ligt midden in de stad.

En dit is de “Criptoporticus”, een ondergrondse gang met stenen bogen. Wat hiervan de functie was is niet bekend.

Vanavond gegeten in het centrum. Het is paddenstoelen tijd. Ze hadden er gerechten met vers eekhoorntjesbrood.

4°C en gevoelstemperatuur -1°C, dat is wat buienradar vanochtend aangeeft. Dus we vertrekken met fleece en jas aan. En ik haal ook mijn handschoenen uit de rugzak en trek mijn regenbroek over de korte broek aan.

De grens tussen Zwitserland en Italië loopt door dit meer boven op de pas. Het hotel aan de andere kant is Italiaans. We zijn dus vanmorgen binnen een paar minuten in Italië.

Aan de Italiaanse kant staat een groot standbeeld van St.Bernhard.

Daar achter ligt het dal waardoor we vandaag gaan afdalen. We kunnen het dal nog niet zien, het ligt helemaal in de mist. Maar de mist verdwijnt met dezelfde snelheid als wij afdalen. Dus we komen niet in de mist terecht.

Het begin van de afdaling is pittig. Over een rotsachtig pad omlaag, vaak met grote hoogteverschillen. Lastig. Maar na een uurtje wordt het makkelijker lopen.
Hele mooie uitzichten, misschien nog wel mooier dan gisteren aan de Zwitserse kant.
Als we eenmaal echt in de zon lopen, wordt het al snel zo warm dat we weer van alles uit gaan doen.
Rond de middag komen we weer onder de boomgrens. Er zijn nog prachtige terugblikken op de hoge Alpen.

In het dorpje Saint-Rhemy is er een bar. We stoppen er voor koffie. Als we binnenkomen zit Sylvia er. En wat later komt het Duitse stel, waar we een paar dagen geleden mee geslapen hebben ook binnen. En nog even later ook Peter en Ann. Eerder vanochtend waren we met alle vier al stukken opgelopen.

Behalve het eerste stuk, was het vandaag een redelijk makkelijke dag. Toch krijg ik vandaag wat last van mijn heup. Het laatste half uur loopt niet echt lekker.

Vanavond wat rek oefeningen gedaan. Morgen is ook een korte wandeling. Met wat rust komt het wel weer goed.

Niet veel kilometers vandaag, maar wel een zware wandeling over soms moeilijke paden. En dan zijn we nu op de Grote Sint Bernhardpas, op 2469 meter hoogte.

Bij het vertrek in Bourg-Saint-Pierre was het aardig koud. Dat bleef zo, zolang de zon niet boven de bergen uit kwam.
Maar ook dan al mooie uitzichten.

Zodra we in de zon liepen werd het een fijne wandeltemperatuur.
Na een kilometer of drie kwamen we bij het stuwmeer Lac des Toules. Er is daar een klein restaurantje en Google meldde dat het om half negen open zou zijn. Dat was helaas niet zo. We moesten het doen zonder de koffie waar we ons zo op verheugd hadden.
De Via Francigena volgt de hele westelijke oever van het meer; we lopen hier even een stukje vlak.

Een paar dagen geleden zagen we het feest dat bij de Dèsalpe hoort. Vandaag zagen we hoe het ophalen van de koeien in de Alpen in de praktijk gaat. Met tientallen mensen worden de koeien bij elkaar gedreven. En daarna gaat het keurig over de weg richting dorp.

We zijn intussen al ver boven de boomgrens. Onze route loop door hetzelfde dal omhoog dan de weg die naar de pas gaat.
We hebben gelukkig met het mooie zonnige weer. Het zorgt de hele dag voor prachtige uitzichten.

Redelijk vermoeid (en Maarte had geen water meer) zien we dan de gebouwen op de pas staan. Het is nog wel een behoorlijke stijging om er te komen. Vooral het laatste stuk was erg steil.

Maar dan zijn we op de St. Bernhard pas, letterlijk het hoogtepunt van onze tocht.
Het is nog lang geen drie uur, maar we kunnen toch al inchecken in het hotel. Douchen en even rust.
Daarna gaan we wat rondlopen. Wat drinken, met een gebakje. En als dat op is, naar het museum dat veel informatie heeft over de pas: flora, fauna, gesteenten, geschiedenis onder andere over wie er allemaal over de pas getrokken zijn, van Hannibal tot Karel de Grote en Napoleon. En wij natuurlijk, maar dat komt er pas volgend jaar bij…
Er is ook een kennel met Sint-Bernardshonden, het ras dat hier op deze pas door de monniken werd gebruikt als reddingshond. Mooie honden, groot en rustig.

Later drinken en eten we weer met een grote groep andere lopers.

Vandaag de tweede dag van de stijging naar de St. Bernard pas. In Bourg-Saint-Pierre zijn we nu op 1632 meter hoogte aangekomen.

We sliepen vannacht in een gite, dus we moeten voor ons eigen ontbijt zorgen. Broodje van de bakker, dat we buiten opeten. En daarna koffie en jus d’orange in een bar,
Het is vanochtend aardig fris. Ik loop, totdat we in de zon komen, met mijn vest aan.
Het is helder weer. En we hebben fantastische uitzichten.

Dit vonden we zo’n typisch Zwitsers huis, dat moest ook even op de foto.

We gaan vandaag wel veel omhoog, maar de route gaat over goede zandwegen en goede paden. Er was maar één lastige klim.

Nadat we een uurtje gelopen hadden kwam Chris ons weer achterop lopen.

En even later kwamen daar nog Peter en Ann uit Ierland bij. We hebben een groot deel van de dag met z’n vijven gelopen.

Het was een erg mooie wandeling. Prachtige mooie uitzichten..
En qua zwaarte viel het ons ook erg mee. We komen veel vroeger dan verwacht op onze bestemming aan.
We slapen weer in een gite, vandaag in een slaapzaal met vijf bedden.
Tot onze schrik is er in dit dorp geen bakker of kruidenier. Maar als we later bij een hotel, een eindje terug op de route, iets drinken blijken ze ook sandwiches op de kaart te hebben. We bestellen er vier, om mee te nemen. Twee als ontbijt, twee als lunch voor morgen.
En vanavond is er zelfs een restaurant vlakbij open. Dus is alles toch weer goed gekomen.

Vandaag is de eerste dag van drie waarin we omhoog gaan naar de St. Bernard pas. Volgens het boekje de moeilijkste dag, dus ik had er wel tegenop gezien. Maar uiteindelijk ging het allemaal prima.
Nadat we Martigny verlaten hebben gaan we meteen omhoog. We verlaten het dal van de Rhône en gaan nu het dal van de Dranse in. Het is een lastig pad omhoog met boomwortels en rotsen die er voor zorgen dat we moeilijke stappen moeten maken. Het water in de Dranse stroomt met grote snelheid omlaag, wij gaan voetje voor voetje omhoog.
Net voor Botgeaud steken we de rivier via een hangbrug over.

In Les Valettes trakteren we onszelf op een kopje thee; we hebben het eerste moeilijke traject achter de rug.
Al snel daarna begint het volgende lastige stuk. We lopen (en soms klauteren) over grote rotsblokken omhoog. Elke stap goed kijken waar je stabiel kunt staan.

Als we dat achter de rug hebben komen we in het plaatsje Sembrancher. Daar is er een groot feest gaande: de Désalpe. Het jaarlijkse feest waarbij de koeien, schapen en geiten uit de.bergen terug worden gehaald. ‘s Morgens worden ze in optocht het dorp ingeleid. Toen wij er langs kwamen was dat al achter de rug en stonden ze mooi versierd opgesteld.

Er zijn veel mensen op straat en er wordt volop gegeten.

Wij moeten nog verder omhoog. Er volgt nog een lange helling, maar nu wel over een makkelijke ondergrond.
Al dat klimmen levert wel hele mooie uitzichten op.

Vlak voor het einde nog even onze laatste broodjes opeten.

In Orsières zitten we intussen op een hoogte van 887 meter.

We slapen vanavond in een gite met een slaapzaal met 10 bedden. We slapen er vannacht met z’n zevenen.
Vanavond gegeten met Chris, Marilou en haar dochter. Weer erg leuk!
Pascal en Petra kwamen afscheid nemen. Het gaat niet goed met haar moeder en daarom gaan ze vroegtijdig naar huis.

We beginnen de dag met een gezamenlijk ontbijt voor de gasten van de abdij. Maar blijkbaar zijn wij de enige die het ontbijt geboekt hebben vandaag. Echt “gezamenlijk” was het dus niet.

Het is een prachtige ochtend. Zonnig en mooie uitzichten op het berglandschap om ons heen. Deze piek is Cime de l’Est.

De andere kant op zien we besneeuwde bergtoppen.

Er zijn vandaag veel dorpen aan de route. En al gauw vinden we een café voor een kop koffie.

Zaterdag is een favoriete dag om te trouwen hier. We zien onderweg twee trouwerijen. Bij een kerk staat een bruidegom, samen met veel gasten te wachten op de bruid. Verderop, op een groot veld bij het bos, staan mooie witgestrikte stoelen klaar: de fotograaf en enige gasten zijn er al, maar het bruidspaar nog niet.

We hebben de laatste tijd al veel stroomversnellingen gezien. Maar vandaag zien we een echte waterval: de Pissevache (letterlijk de pissende koe).

Het dal wordt steeds smaller. De autoweg, de spoorlijn de lokale weg en de Rhône nemen al een heel stuk van de breedte in beslag. Gelukkig lopen wij vaak, iets verder naar de berg, in het bos en in de schaduw. In de zon is het nog erg warm.

Een uurtje voor Martigny loopt Chris ons achterop. We lopen met z’n drieën verder.
We lopen de stad in over deze bijzondere overdekte houten brug (pont de la Bâtiaz) over de rivier de Dranse.

Wij willen gaan slapen bij de herberg van de katholieke parochie. We zijn er om 2 uur, het moment dat de herberg open zou gaan. Maar als er om half drie nog steeds niemand is die de herberg komt openen besluiten wij een hotel te gaan zoeken. De twee Canadese dames die ook zaten te wachten blijven geduldig wachten.

Maarte had een wasserette in Martigny gevonden. Nadat we gedoucht hebben gaan we eerst een grote was draaien.
Als we later iets willen gaan drinken, komen we Patrick en Petra tegen (het Duitse stel dat we al eerder hadden ontmoet). We drinken samen wat en besluiten ook met z’n vieren te gaan eten.

Het was vandaag een redelijk makkelijke en mooie wandeling.
Direct na vertrek komen we langs het kasteel van Aigle. Het is oorspronkelijk gebouwd in de 12e eeuw. Nu is er een wijnmuseum in het kasteel.

De druivenpluk in deze regio gaat heel anders dan in de Champagne. Niet met touringcars met plukkers die uit half Europa komen. Het is veel kleinschaliger. In Aigle zien we briefjes hangen om vrijwilligers te werven om zaterdag te komen plukken. Ze krijgen er een drankje en een maaltijd bij. Dus een beetje zoals het in Groesbeek gaat.
Ook vandaag wordt er volop geplukt. Als we langs een veld lopen waar een man aan het werk is, komt hij ons een tros druiven brengen. Lekker en zoet.
Het zijn Chasselas druiven. Dat is hier een veel voorkomende druivensoort.

We lopen vandaag weer veel tussen de druiven. En ook door bossen. Maar vooral indrukwekkend is het berglandschap om ons heen. Hoge bergen, steile bergwanden.
En we zien hier, voor de eerste keer, zonnebloemen die nog in bloei staan.

We lopen al een hele tijd in het Rhône dal. Maar de Rhône zelf hadden we nog niet gezien. Vandaag ligt hij wel op onze route. We lopen er een eind langs en steken hem over.

St. Maurice, waar we vanavond slapen, ligt ook aan de Rhône, We slapen er in de herberg van de abdij. Hele eenvoudige tweepersoonskamer met douche en toilet op de gang.

Als we ‘s middags de kerk hebben bekeken komen we het Duitse stel van gisteren weer tegen.
En als we ‘s avonds een restaurant zoeken is daar opeens Chris weer. We dachten dat hij inmiddels een paar dagen vóór ons liep. Hij zit op een terras met een Australische moeder en dochter. We schuiven even aan.

We eten vanavond met Chris, bij zijn hotel.

Vanuit het hotel is het een kleine 2 km terug naar het meer van Genève. Daar komen we weer op onze route uit. We wandelen verder langs de oever van het meer. Het is heerlijk wandelen in de ochtend, bij een aangename wandel temperatuur. Mooie uitzichten over het meer, zoals bij deze jachthaven.

Van Vevey naar Montreux is niet erg ver, een kilometer of zes. Langs de hele route is er bebouwing; mooie huizen en hotels. Maar in Montreux worden de hotels nog net iets indrukwekkender.

We dachten in Montreux ergens op een mooi terrasje iets te gaan drinken. Maar het hele pad langs de oever is alleen bezaaid met souvenirkraampjes. Nergens een terras. Als we al een tijdje gezocht hebben is er wel een McDonald’s. We besluiten daar dan maar iets te drinken. Niet bepaald wat ik verwacht had in het luxe Montreux.

Aan het meer staan, in Montreux, mooie beelden van beroemde inwoners van de stad; onder ander Tchaikovsky en Freddie Mercury.
Dit beeld, dat ik het mooiste vond, is Li Ning, een bekende (maar voor mij onbekende) Chinese turner.

Verderop, als we Montreux achter ons hebben gelaten, ligt er het mooie kasteel van Chillon (13e eeuw) dat uitsteekt in het meer van Genève.

Bij Villeneuve verlaten we het meer en gaan we het, hier nog brede, dal van de Rhône in.
Maar eerst vinden we in het dorp nog een drogist, waar we iets beters voor de hakken van Maarte proberen te vinden. Elke ochtend lijken de wondjes mooi droog en plakken we ze, preventief, af. Maar bij aankomst is er dan toch weer vocht en bloed uit gekomen. We hebben nu iets dat een beschermd laagje op een wondje aanbrengt. Hoop dat dit gaat helpen.

De verdere route is nog aardig vlak. We lopen een tijdje langs een beek die naar het meer van Genève toe stroomt.

In het dorpje Roch is er een café, waar we iets gaan drinken. Als we even zitten komen er twee mensen met rugzakken aan, die we gisteren ook al ergens gezien hadden. Het blijkt een Duits stel te zijn dat ook de Via Francigena loopt. We wisselen wat ervaringen uit. We komen elkaar waarschijnlijk komende dagen wel vaker tegen.

Niet ver voor onze eindbestemming gaat de route omhoog, de wijngaarden in. Wij besluiten dat de wijngaarden, vanaf de route beneden, ook mooi zijn om te bekijken. Dus we laten deze omweg aan ons voorbijgaan.

Daarna zijn we al vrij snel bij het hotel voor vandaag.
Dan het standaard ritueel: douchen, even wat zitten en lezen op de kamer, ergens een biertje gaan drinken, en daarna eten.

En dan vanochtend weer terug met de metro naar het meer van Genève. Het ligt er mooi bij in het ochtendlicht. Het kunstwerk op deze foto is een windwijzer.

We lopen weer verder langs het meer. Vrij snel na de start lopen we langs het Olympisch Museum. Er staan beelden van allerlei sporten in de tuin.
De eerste paar uur lopen we vrij dicht langs het meer.

We vinden dit traject veel mooier dan het het stuk dat we gisteren liepen. Het is veel minder luxueus. En het is er veel rustiger. Weinig recreërende mensen. Maar dat komt misschien ook omdat het nog vroeg is.
Op een terrasje, vlakbij het water drinken we een kopje koffie.

Later op de ochtend gaan we wat hoger op de helling lopen, wel nog steeds met het meer mee. Er liggen een paar mooie kleine dorpjes, zoals Villette (foto)

En overal lopen we tussen de wijngaarden.
De Zwitserse wijnen worden vooral in het land zelf gedronken. Er is weinig export.
Dit Zwitserse wijngebied (Vaud) staat op de UNESCO werelderfgoed lijst. Er wordt hier al 1000 jaar wijn gemaakt.
Ik las echter vanavond in de krant dat de Zwitserse wijnboeren het moeilijk hebben. Ze kunnen veel van hun wijn niet kwijt, omdat er in Zwitserland steeds meer buitenlandse wijn verkocht wordt.

Weken geleden liep het plukken van de druiven in de Champagne al op z’n eind. Maar hier wordt nu nog volop geplukt. Er is overal bedrijvigheid op de velden. En veel velden moeten nog geplukt worden.

Aan onze wandelroute liggen ook een aantal wijnhuizen. Ook daar is men druk bezig met de verwerking van al die geplukte druiven.

Dan op naar de laatste plaats van vandaag: Vevey.

Vevey is een grote plaats. Van verre zie je al het grote complex van Nestlé. Eind 19e eeuw is hier de babymelk in poedervorm ontwikkeld. Nestlé heeft hier nog steeds het hoofdkantoor.

We slapen in een klein hotel, even van de route. Het hotel bevindt zich alleen op de 1e verdieping van een flat, waarvan de rest woningen zijn.
Net als in Lausanne krijgen we hier, bij inchecken vrij-reizen met het openbaar vervoer in de omgeving. Handig, zo konden we vanavond makkelijk naar het centrum waar de meeste restaurants zijn.

We reizen weer terug naar Cossonay met bus, trein en tandradbaan. Boven in Cossonay beginnen we aan de afdaling naar het treinstation. We zien de cabine, waarmee we even daarvoor omhoog gingen, verschillende keren langs komen.
In het gebied tussen Cossonay en Lausanne liggen veel kleine en grotere dorpen. Het is verbazingwekkend hoeveel we toch nog in natuur en bos lopen.
Vandaag valt er over de wegwijzers en de GPS-route weinig te klagen. Het klopt allemaal prima!

Het voordeel van een dichter bewoond gebied is, dat je niet al je eten voor onderweg ‘s morgens al moet inslaan. We gaan gewoon onderweg (Bussigny) naar de bakker en eten het even verder op een bankje.

Na Bussigny lopen we een kilometer of vijf met het riviertje la Venoge mee. Mooie wandeling! Met af en toe wat hindernissen, zoals hier onder een lage brug door.

Het riviertje la Venoge.

En dan komen we bij het meer van Genève. We lopen zo’n 8 km langs de noordrand van het meer, tot aan Lausanne. Er zijn overal recreërende mensen. Er wordt gezwommen en in de zon gelegen. Er zijn havens met bescheiden jachten. Bij de universiteit zijn er sportvelden en wordt er druk gesport. En er zijn genoeg restaurants en terrasjes. En hele mooie woonhuizen.
Op het meer zijn er zwanen, eenden, meeuwen en, op deze foto, aalscholvers.

Aangekomen bij Ouchy-Olympique (Lausanne) nemen we de metro terug naar ons hotel.
Het was toch nog een redelijk vermoeiende dag. Zeker ook omdat het nog steeds warm is.

Met deze wandeling hebben we weer één van de wandelboekjes afgesloten. We hebben het meteen met de post naar huis gestuurd. Scheelt weer gewicht.