We zijn nog maar net op als er een paar mannen de gîte binnenkomen. Ze hebben blijkbaar een sleutel. Ze gaan iets van eten voorbereiden in de tuin. Als ze een tijdje bezig zijn blijkt dat ze een wild zwijn aan het spit gaan roosteren boven een houtvuur. Voor een groep wandelaars die hier later vandaag komen eten.

Tegen achten, als het varken al boven het vuur hangt, vertrekken we. Na het dorp is er een stukje bos waar we steil naar beneden gaan. Dan komen we op een voormalige spoorlijn uit. Het is nu een fiets/wandelpad. Het is mooi vlak en het loopt heerlijk.

In het traject dat we lopen zit ook een 180m lange spoortunnel. Het is er donker. Er zit een bocht in de tunnel, dus we kunnen het licht aan het andere eind niet zien. Gelukkig is de ondergrond perfect vlak. We lopen er vrij makkelijk doorheen.

We volgen de voormalige spoorlijn een kilometer of tien, tot aan Ornans. Daar is een mooi uitzicht op het kasteel van Ornans.

Ornans is een grotere plaats. We kopen er een broodje, dat we op een bankje opeten. Dan blijkt er een paar honderd meter verder een terras te zijn. Dus stoppen we weer. Nu voor een kop koffie.
Ornans ligt aan de rivier de Loue. Er zijn huizen tot aan, en boven, de rivier gebouwd. Daarom wordt het ook wel “kleine Venetië van de Franche Comté” genoemd. Maar dat vind ik wel een beetje overdreven.

Na Ornans blijven we de rest van de dag de rivier de Loue volgen. Soms dicht bij de oever, soms wat verder weg.
De rivier heeft hier blijkbaar aardig wat verval. We zien een aantal stroomversnellingen.

Nadat we bij bovenstaande brug de Loue overgestoken zijn, volgt er nog een fikse beklimming om in Mouthier-Haute-Pierre te komen.
We slapen daar vanavond bij een B&B (La Vigneronne). We eten vanavond met de eigenaren mee. Forel van de barbecue met ratatouille. Lekker!

Na het ontbijt wachten we nog een kwartiertje, want het regent. Daarna is het droog. En hoewel er de hele dag dreigende donkere luchten waren, viel er verder geen regen van betekenis meer.
We lopen dwars door het centrum naar de citadel. Dan lopen we langs de Doubs. Als we de citadel gepasseerd zijn gaat onze route steil omhoog. Eerst over een asfaltweggetje, dan over een trap, en later ook stukken over bospaadjes. We blijven ruim 5km stijgen en komen dan in Chapelle des Buis.

Verderop zien we een paar eekhoorns. Eentje blijft er netjes poseren voor deze foto.

“Notre dame de la Liberation” is een kerk in een oud fort. De kerk is gebouwd na de 2e wereldoorlog, als dank voor het feit dat Besançon niet gebombardeerd was. Bovenop het fort staat een 7 meter hoog Mariabeeld.

En er is een mooi uitzicht op Besançon.

Er volgt een wandeling over een smal pad met grote keien omlaag. Het is er nat en glibberig. Niet fijn om te lopen.
Weer wat later lopen we vast achter een grote tractor die omgezaagde boomstammen aan het opladen is. Hij neemt het hele pad in beslag. We kunnen er niet langs. En de chauffeur heeft ons niet ontdekt vanuit zijn afgesloten cabine.
Dan volgen er nog meer lastige paden. We besluiten om, waar mogelijk, alternatieve routes over asfalt te nemen.

Vlak voor Mamirolle zien we Chris opeens. Wij dachten dat hij een dag voor ons liep. Maar hij had een dag extra in Besançon moeten wachten op zijn nieuwe schoenen, die hij in Amerika besteld had. Het afhaalpunt was zondag en maandag gesloten…
We lopen met z’n drieën verder tot aan onze overnachtingsplek.
Daarvóór pauzeren we nog een keer, bij de plaatselijke jeu de boule baan.

Wij slapen vannacht in een gîte bij het plaatselijke museum. Ze hebben 14 bedden, maar vannacht zijn wij er alleen.
Om 18:00 komt er een vrijwilliger langs om onze betaling op te halen en de gang van zake in deze gîte uit te leggen.
Om 19:00 komt een restaurant uit een dorp verderop twee maaltijden bezorgen, die ik bij mijn reservering bijbesteld had. Ook een handige manier.

Vanavond slapen we voor de eerste keer in onze eigen slaapzakken.

Om half tien gaat de schoenmaker in de buurt van het hotel open. We zijn er precies half tien. Het goede nieuws is dat de schoenmaker de schoenen kan repareren. Het slechte nieuws is echter dat ze dan 29 september klaar zullen zijn. Dat is over 3 weken! Dat is voor ons geen optie. Dan moeten er toch maar nieuwe schoenen worden gekocht.
Weer terug naar de buitensportzaak op het industrieterrein. We worden er goed geholpen. En Maarte vindt een paar schoenen waar hij erg tevreden over is.
We besluiten terug te lopen naar het hotel (een klein uurtje) in plaats van met de bus te gaan. Dan kan hij de schoenen vast een beetje inlopen voordat we morgen weer echt verder gaan.

De oude schoenen blijven achter in de winkel. Te zwaar om in de rugzak te doen. En te duur om ze naar huis te sturen en daar te laten verzolen.

’s Middag gaan we Besançon bekijken.
Het centrum van Besançon ligt in een meander van de rivier de Doubs en wordt voor meer dan 3/4 door de rivier omsloten.
Op de Vauban kade staan mooie 17e eeuwse gebouwen aan het water.

We lopen half rond om de stad heen. Op het verste punt, daar waar de lus van de rivier net niet sluit, ligt een indrukwekkende citadel op een hoge rotspunt.

Dan lopen we dwars door de stad weer terug.
Het is intussen zo warm geworden (weer 32°C) dat het fijn is om even in een kerk te zitten waar het koel is.
Wat verder op ligt de “Porte Noir”, een soort arc de triomphe, maar dan van de Romeinen (tussen de 1e en de 2e eeuw na Christus). Het is een van de belangrijkste bezienswaardigheden van de stad. Mooie beeldhouwwerken op alle zijden.

We drinken nog wat en gaan dan nog even terug naar het hotel voordat we gaan eten.
‘s Avonds is het aangenaam afgekoeld.
En de voorspelling voor morgen is slechts 20°C.

Het onweert en het regent flink als vanochtend de wekker afgaat. We staan op, ontbijten rustig, pakken alles weer in de rugzakken en nog een beetje opruimen in het huisje. Als we daarna vertrekken is het alweer droog.
Bucey-lès-Gy is een lang smal dorp. Het duurt even voor we het dorp uit zijn. Na het dorp gaat de route 5km lang omhoog. Het is dan nog niet warm; het gaat makkelijk.

Ergens onderweg staat er iemand, midden op straat, de hoeven van een paard bij te vijlen. Toch wel vreemd dat dat midden op straat gebeurt.

We lopen vandaag door een gebied met heel veel bronnen. In veel dorpen zie je het gebruik van dat water terug. Hieronder een fontein in Montboillon.

En deze oude wasplaats is ook in Montboillon. We houden er vanochtend onze eerste rust.

De totale afstand die we vandaag af moeten legen is 32 tot 34km. We hebben echter het probleem dat Maarte door de zolen van zijn bergschoenen heen begint te gaan. We willen proberen om de schoenen in Besançon te laten verzolen. Of anders nieuwe schoenen te kopen. Als we doorlopen naar Besançon wordt het lastig om vandaag ook nog naar de bergsportzaak daar te gaan.
Nu is er 12 km voor Besançon een T.G.V. station van waar je ook met een lokaal treintje naar Besançon kunt. Om tijd te winnen besluiten we dat te doen.

Zo komt het dat we al tegen tweeën bij ons hotel aankomen. Snel douchen en omkleden. En dan met de bus naar de buitensportzaak. Helaas zeggen ze in die zaak dat ze deze schoenen niet kunnen verzolen. We besluiten om morgen nog een poging te wagen bij een ambachtelijke schoenmaker vlak bij het hotel (deze is vandaag -maandag- gesloten). En anders worden het toch nieuwe schoenen…

Het einde van de middag en de avond doorgebracht in het centrum van Besançon. Alleen wat gedronken en gegeten. Het was te warm (32°C) om uitgebreid rond te lopen.

We ontbijten om kwart voor acht. We hoeven niet heel vroeg te vertrekken want het is niet ver. Wel gaat het weer warm worden vandaag (32°C). Maar als we vertrekken is het nog heerlijk koel.
Het is een makkelijke wandelweg vandaag. Veel rustige asfaltwegen.
We zien elke dag al heel veel zwaluwen. Maar vandaag zien we er wel erg veel. In een van de dorpen die we passeren zitten er honderden op de elektriciteitsdraden. Volgens ons zijn het boerenzwaluwen. Ze vliegen af en aan, steeds langs een schuur die in de buurt staat.

Wat we vandaag, en ook gister, ook regelmatig zien is protest tegen de komst van windmolens. Vertaald staat er op dit spandoek: “Nee tegen windmolens” , “Milieu en erfgoed 70”.
70 is het nummer van het departement waar we nu lopen: Haute Saône.

Intussen is het al aardig warm geworden. Dus we zijn blij als we even in de schaduw van het kerkje van Mont-les-Etrelles kunnen zitten.

Daarna is het nog een kilometer of vijf naar ons overnachtingsadres.
Dat blijkt een spiksplinternieuw huisje te zijn in de tuin van Dominique & Dominique. Het is 8 augustus in gebruik genomen. Dominique (de man) heeft het na zijn pensioen zelf gebouwd. Voor zijn pensioen had hij een eigen bedrijf dat serres bouwde.
Er zit airco in ons huisje; dat is vanmiddag wel erg aangenaam. En er is een wasmachine!

Vanaf 5 uur is het wel lekker om buiten te zitten.
Om half 8 eten we, met de gastfamilie, in hun tuin. Dominique (de vrouw) heeft een eenvoudige maar prima maaltijd gemaakt. Leuke gesprekken over hoe dingen in Frankrijk en in Nederland zijn.
Na afloop van het diner krijgen we een ontbijtmand mee, zodat we morgen zo vroeg kunnen vertrekken als we zelf willen.

Het ontbijt vanochtend is om 6:32. Half 7 gaat de bakker open, en Christophe heeft 2 minuten nodig om met het brood thuis te komen.
We ontbijten met z’n drieën. Terwijl we gisteravond bewust niet met Chris over de Amerikaanse politiek gesproken hebben, begint hij daar nu zelf over. Hij blijkt hetzelfde over Trump te denken als wij. Dus geen moeilijke discussies. Maar wel interessant om te horen hoe een Amerikaan daar tegenaan kijkt.
We lopen terug naar het dorp. Na een bezoekje aan de bakker gaan we weer terug naar de Via Francigena.
Hele verrassende wandeling vandaag. Na een uurtje komen we bij een smal donker tunneltje dat onder een voormalige spoorlijn doorgaat. Gelukkig is de bodem goed vlak, want je kunt echt niet zien waar je je voeten neerzet.

Even later komen we bij de Saône uit en lopen daar een tijdje langs. De rivier ziet er uit als een meer, het lijkt stilstaand water. Waarschijnlijk wordt hij her en der met sluizen op niveau gehouden.
Ruim een kilometer verder is er het Saône-kanaal. Dat kanaal snijdt een paar bochten in de Saône af. Als we bij de splitsing komen wordt er net een bootje geschut. Leuk om daar even naar te kijken. De Engelstalige toeristen lijken niet echt ervaren schippers te zijn.

Weer wat later is er weer een tunneltje onder de voormalige spoordijk door. Deze keer niet voor ons, voetgangers, maar voor het Saône-kanaal. Bijzonder gezicht om een kanaal onder de dijk door te zien gaan.

Onderweg passeren we ook weer aardig wat kleine dorpjes. Allemaal met een kerk natuurlijk. En ook allemaal met een dak met een mooi ruitpatroon. Deze is van het dorp Vellexon.

Tegen drieën zijn we dan bij ons hotel voor vanavond. Eigenlijk kun je hier pas om 6 uur inchecken. Maar Christophe heeft gisteren voor ons geregeld dat we er bij aankomst al in kunnen. Perfect!
Lange tijd denken we dat we hier de enige gasten zijn. Maar als we om half acht zitten te eten, komen er toch nog meer gasten inchecken.

We hadden gisteravond al onze rugzakken verplaatst naar de keuken, zodat we Silvia niet zouden wakker maken bij ons vertrek vanochtend. Maarte gaat om 6 uur naar de bakker. We ontbijten nog even rustig in het keukentje. En dan is het toch nog over zeven voordat we vertrekken.
Het is dan nog heerlijk koel. Maar later vandaag zal het weer 31°C worden (en de komende dagen nog warmer).
Als we even gelopen hebben is er een mooie terugblik op Champlitte.

In het volgende dorpje, Champlitte-la-Ville, staat Maria mooi in de ochtendzon.

Een eind verder lopen er opeens een groot paard en een veulen op de weg. Deze twee helden lopen er in een zo groot mogelijke bocht omheen. Als we al wat verder zijn stoppen er een paar auto’s. We gaan er maar vanuit dat zij het verder regelen.

In Margilley komen we langs een oud lavoir (wasplaats). Grappig is dat er nog een oude tekst zichtbaar is die zegt dat het verboden is om hier “tripes” (pens) te wassen. Tripes is een geliefd gerecht in deze streek.

Weet niet meer precies waar deze kerk stond. Hij heeft een dak met een ruitpatroon dat we tot nu toe niet eerder hebben gezien. Dit is typisch voor de Franche-Comté.

We hadden een overnachting geboekt in Dampierre-sur-Salon (Au bon Vivant). We komen er rond 2 uur aan. Als we aanbellen komt er niemand. Dan lezen we in de bevestiging dat we pas om 3 uur kunnen inchecken. Dus een uurtje wachten op een bankje in de schaduw. Om 3 uur komt er meteen iemand. Hij had blijkbaar een uur eerder de bel gemist. Hij verontschuldigt zich oprecht.
Na onze douche zitten we een poos heerlijk in de tuin met een biertje.
’s Avonds eten we met z’n allen: Christophe en Hélène (de eigenaren) en Chris en wij.
Chris is een Amerikaan uit Kentucky. Hij loopt ook de Via Francigena. Leuk om weer een andere pelgrim te ontmoeten. Het wordt een hele gezellige avond met heerlijk eten.

We vertrekken pas laat vandaag, het is al over negen. Het plan voor vandaag is slechts 12 km. Het alternatief is 19km erbij. Dat vinden we te veel, zeker nu het vandaag weer warm zal worden.
Als we vertrekken is de temperatuur nog aangenaam. We lopen over brede zandwegen met mooie uitzichten.

Halverwege komen we langs een oude watermolen. Er wordt nu driftig gebouwd aan een huis. Als we daar even, op een muurtje, gaan rusten krijgen we meteen een fles heerlijk gekoeld water van de bouwvakkers die er aan het werk zijn. Stuk lekkerder dan het lauwe water dat ik bij me heb.

We steken vandaag een paar keer het riviertje de Salon over. Soms een simpele brug, soms ook een mooie oude brug.

Voordat we Champlitte inlopen gaan we eerst even naar de supermarkt aan de rand van het dorp. Er is altijd weer iets nodig. En als er een supermarkt is dan moet je er van profiteren.
We slapen in Champlitte weer in de gemeente herberg. Om daar in te komen moeten we ons melden bij het gemeentehuis. Tussen de middag is het gemeentehuis gesloten. Eerst maar ergens wat eten. Nadat we ons gemeld hebben, brengt de mevrouw van de gemeente ons naar de herberg.
Het is een herberg voor 4 personen. We delen hem vannacht met Silvia uit Nieuw Zeeland. Zij is na 2 dagen in Langres te zijn geweest hier aangekomen met een taxi. Ze voelt zich niet zo lekker en zal hier ook 2 dagen blijven. Dan hoopt ze weer verder te kunnen lopen.

’s Middags bezoeken we het kasteel en het museum dat daarin gevestigd is. Veel nostalgische spullen van een eeuw geleden (huiskamers, scholen, smederijen, apotheken etc etc). Wat ik erg leuk vond was het gedeelte over Mexico. In 1833 zijn er 90 personen uit dit dorp naar Mexico geëmigreerd. Daarom is er nog steeds een band met Mexico. Er staan veel Mexicaanse spullen en er zijn foto’s van ontmoetingen.

‘s Avonds eten we in een restaurantje in het dorp. De keuze is daar simpel. Ze hebben één driegangenmenu. En dat krijg je. Punt.

Na een rustig ontbijt lopen we richting Chalindrey, een paar kilometer verderop. Daar is een supermarkt. We hebben eten voor vanavond en morgenochtend nodig, en dit is de laatste mogelijkheid. De winkel gaat om half 9 open. We zijn er maar een minuut te vroeg. Met twee magnetronmaaltijden, brood, fruit en yoghurtjes gaan we met een gerust hart op pad.
We lopen een stuk over een grotere weg; de supermarkt lag niet aan de Via Francigena. Als we dan weer op de route komen, gaan we meteen een lastig smal en steil bospad op. Gelukkig duurt dat niet zo lang. De rest van de dag hebben we vooral rustige asfaltwegen of goede zandwegen.

We passeren vandaag alleen een paar hele kleine dorpjes en een paar boerderijen. Bij een van die boerderijen staat een bankje klaar voor de Via Francigena lopers. Weet niet of ik er wel op zou durven zitten; de zitting ziet er niet zo stevig uit.

Nu we al die uitgestrekte lege graanvelden definitief achter ons hebben gelaten, lopen we de laatste dagen door agrarisch gebied met koeien. Meestal zien we grote weilanden met een paar koeien. Vandaag zien we ook in een stal wat jongvee staan.

En nu we meer in de bossen lopen, ligt er ook weer overal hout te wachten op transport.

Na de middag wordt het weer aardig warm, zeker als we onbeschut in de volle zon lopen.
We zijn dan ook blij als we in Coublanc aankomen. We slapen hier vannacht in de herberg van de gemeente. We hebben een code gekregen van een sleutelkastje. Met de sleutels die hierin hangen, kunnen we de voordeur van de mairie (het gemeentehuis) openen. Dan de trap op om in de herberg te komen. We slapen dus gewoon op de eerste verdieping van het gemeentehuis.
Deze gemeente herberg is vrij simpel. Er staan drie stretchers en er is een tafel en een magnetron.

Helaas is er geen douche. We wassen ons beneden aan een wastafel die ook door de mensen van de gemeente gebruikt wordt. Hij zit achter een deur zonder slot. Dat voelt wel een beetje ongemakkelijk.
Wel heel fijn dat er een voorraadkast met wat eten is en een gevulde koelkast met geprijsde artikelen. We vullen onze maaltijd nog een beetje aan.

We gaan om 7 uur ontbijten. Zo’n groot taartbuffet heb ik nog nooit bij het ontbijt gezien.

Nadat we bij de bakker zijn langs geweest lopen we de stad uit. We besparen ons een stukje omlaag lopen door met de glazen lift naar de laagste parkeerplaats af te dalen.

Na een uurtje bereiken we het Lac de la Liez. Dit is een kunstmatig stuwmeer dat is ontstaan door de aanleg van een dam in het riviertje de Liez. Net zo als het stuwmeer van gisteren, is het aangelegd om het peil van het Marne-Sôane kanaal hoog genoeg te kunnen houden voor de scheepvaart. Wij lopen langs de hele noordzijde van het meer. Het eerste (westelijke) deel is ingericht voor allerlei waterrecreatie. Er zijn bootjes, waterscooters, strand. Verderop wordt het rustiger. Alleen nog af en toe een visser.

Over het meer hebben we uitzichten op het stadje Langres, waar we gisteren waren.

Later vandaag lopen we langs het fort Fermier, gebouwd aan het einde van de 19e eeuw, na de Frans-Duitse oorlog van 1870.

We overnachten bij een B&B van een bejaard boeren echtpaar. Ze zijn druk in de weer met pruimen en tomaten plukken als we aankomen. ‘s Avonds eten we wild zwijn uit de omgeving, met groenten en aardappels uit eigen tuin. En een taart van mirabellen na.