Het gaat vandaag dan wel geen 39°C meer worden, 35°C vinden wij ook nog warm. We besluiten nog wat vroeger te vertrekken: de wekker om half 5, vertrekken om kwart voor 6. Het is dan nog niet helemaal licht.
Als we Château-Porcien uit zijn lopen we al snel weer tussen de velden. Het is dan nog een prima wandeltemperatuur. We zien in het oosten de zon opkomen.

Zo ver je kunt kijken zijn er akkers. Vergelijkbaar met gisteren. In de lager gelegen stukken staan soms wat plukjes bomen. Onderweg naar Bazancourt passeren we drie dorpjes. De eerste daarvan is Avançon. We zien het kerkje al op afstand boven de velden uitsteken.

In Saint-Loup-en-Champagne houden we onze eerste rust. We herkennen het overdekte bankje nog van 11 jaar geleden. Het is versierd met een gestileerde pelgrim, gemaakt van betonijzer.
Tot dan toe werd de zon steeds afgedekt door bewolking. Maar zo gauw hij er af en toe doorheen komt, wordt het meteen weer warm.
Het is nog steeds wel een mooie wandeling door de eindeloze graanvelden.

Rond de middag komen we in Bazancourt aan. De herberg daar is tijdelijk gesloten. Daarom slapen we vanavond bij een gastgezin in Boult-sur-Suippe, een paar kilometer van de route.
Zo vroeg bij een gastgezin aankomen lijkt ons geen goed idee. Gelukkig is er in Bazancourt een bar met terras.
Tegen 2 uur komen we dan bij het gastgezin in Boult-sur-Suippe aan (Marie-Odile en Jean-François Thibault). We worden hartelijk ontvangen door Marie-Odile. En nadat we gedoucht hebben leidt ze ons nog rond door het dorp. Onder andere langs de heilige kruis kerk.

Na de wandeling een biertje met Jean-François. Het huis, naar ons idee het mooiste huis van het dorp, was zijn ouderlijk huis. Zijn vader was kweker, en hij was zijn opvolger. Er ligt dan ook nog veel grond achter het huis.
’s Avonds eten we met de familie mee. Heerlijk gegeten, en fijne avond gehad.

Na het eten stempelt Marie-Odile onze pelgrimspaspoorten af. Het blijkt een stempel met de gestileerde pelgrim die we eerder die dag zagen. En die pelgrim is een ontwerp van haar zoon.

Clélia bracht ons even over half 7 ontbijt. En een half uurtje later waren we klaar om te vertrekken. Dan is het nog een aangename wandel temperatuur. Maar het wordt al heel snel warmer.
Gistermiddag hadden we nog naar de overdekte markthal van Wasigny willen gaan kijken. Maar het was toen echt te warm om een stukje te lopen.
Gelukkig leidt de route ons er vanochtend langs. De markthal dateert uit de 15e eeuw.

Nadat we Wasigny achter ons hebben gelaten lopen we al snel het bos in. Af en toe een stukje door velden. Het is intussen alweer zo warm dat we blij zijn met elke boom.
Halverwege, bij het dorpje Hauteville, vinden we een bankje onder een grote boom. Mooi plekje voor een rust.
Na die rust is de rest van de route alleen door velden. Veel velden waar het graan al gemaaid is. Af en toe een veld met bieten, En verder heel veel windmolens.

Een ander gewas dat we vandaag veel zien is luzerne. Mooie paarse bloempjes die heerlijk ruiken.
Luzerne is een vaste plant die, net als gras, een aantal malen per jaar gemaaid en gedroogd wordt. Het dient als veevoer.

We zijn al voor 12 uur in Château-Porcien. Daar halen we bij de supermarkt de code op om hier in de pelgrims herberg te komen.

Het is een prachtige nieuwe herberg, met 8 bedden, een keuken en 2 douches en 2 toiletten. Toen we hier in 2015 waren, was er een veel kleinere herberg zonder kookgelegenheid.
Na even te hebben uitgepuft en te hebben gedoucht, lopen we terug naar de supermarkt voor de boodschappen voor vandaag. Het is dan eigenlijk al te warm om dat kleine stukje te lopen…
’s Middags houden we een siësta.
Rond 5 uur tikt de thermometer hier 39°C aan….

Nu we toch een korter traject lopen, hebben we besloten om gewoon het hotel-ontbijt te gebruiken. Dat is niet vroeg helaas. Het is bijna negen uur voor we vertrekken. De temperatuur is dan nog prima om te lopen. Maar het wordt al snel warm. Na het dorp lopen we het bos in. Aanvankelijk is dat een prima weg. Totdat we bij een zes sprong komen, en we het tot twee keer toe presteren om de verkeerde afslag te nemen. De weg die we wel moeten hebben is een graspad met veel brandnetels en overgroeiende bramen. Loopt niet echt lekker.
Als we daar uitkomen zijn er weer weilanden. Er liggen veel grote rollen hooi.

Even later komen we in het dorpje Lalobbe. Er is een bar open! En het is al zo warm dat een glaasje koude cola heel welkom is.
Ook in Lalobbe: een oorlogsmonument met de gesneuvelden uit dit dorp in de Eerste Wereldoorlog.

Nog een stukje bos en dan nog een lang stuk weg zonder schaduw om in Wasigny te komen.
Daar slapen we vannacht in een pipowagen in de tuin van Clélia en haar man.

De wagen heeft geen water aansluiting. Maar Clélia brengt meteen een fles met koud drinkwater en een kan met water om je handen te was. We douchen in hun privé douche in hun huis. Er is wel een toilet in onze wagen. Het heet een droog-toilet. Naast het toilet staat een grote bak met zaagsel dat je, na gebruik van het toilet uitstrooit over wat je er hebt achtergelaten. Het is, zeg maar, een soort kattenbak idee. Voor mij nieuw…
Er wordt hier voor ons gekookt. We eten buiten, uit de zon. Het is nog steeds 37°C.
Verder zijn hier twee hondjes die hebben ontdekt dat als ze Maarte hun bal brengen, hij hem weer de tuin in gooit. Die houden elkaar wel bezig.
Morgen wordt het nog warmer: 38°C.

Als we om 6 uur vertrekken hebben we nog niet besloten of we naar Signy-l’Abbaye gaan, of een kortere afstand doen, omdat het weer erg warm gaat worden. Er zijn 2 eerdere slaapplekken. De eerste -bij iemand thuis- heb ik heel vaak gebeld en de voicemail ingesproken, maar zonder enig antwoord. De andere is een gemeente herberg in een klein dorpje waar geen restaurant en ook geen winkel is. Voor de zekerheid kopen we bij de bakker in Rocroi extra brood, zodat we dan toch iets te eten hebben.
Aanvankelijk gaat de wandeling heel soepel. Het is nog koel en we lopen op goede paden. En vooral in bos.
We zien een reetje grazen in de berm.

Het landschap is hier glooiend met stevige hellingen. Buiten de bossen vooral weilanden, soms met koeien.
Er zijn een paar kleine dorpjes onderweg, zoals Chilly (foto)

Bij een van de boerderijen moeten we even wachten omdat de boerin een koe aan het verplaatsen is, van de stal naar een weiland verderop.

In het dorpje l’Echelle rusten we op een bankje op de binnenplaats van het kasteel.

Als we halverwege zijn, lopen we nog zo lekker dat we besluiten toch door te lopen naar Signy l’Abbaye. Ik bel het hotel (Le Gibergeon) waar we in 2015 ook sliepen. Ze hebben nog plek.
De laatste helft van de wandeling wordt echter erg zwaar. Eerst loopt het pad een kilometer door bos waar recent bomen omgezaagd zijn. Overal losse takken waar je steeds moet opletten om niet te struikelen. En dikke boomstammen die dwars over het pad liggen en waar we overheen moeten klimmen.
En als we dat dan eindelijk achter ons laten volgt er een vervelend stuk (een paar km) waar we op een smal pad tussen weilanden lopen. Rechts en links prikkeldraad en boven ons de zon.

Daarna is het nog een kilometer of vijf naar het hotel. Het is intussen 34°C. We fantaseren al over het biertje op het terras van het hotel. Als we daar, om 4 uur, aankomen zit echter alles dicht… Ik bel met de vrouw waar ik eerder bij gereserveerd heb. Ze zegt dat ze komt zo gauw ze klaar is. Dat wordt uiteindelijk kwart voor vijf. Een beetje een domper.
Dan douchen, biertje en om 7 uur eten. Onder het eten gaan we een paar keer kijken of we nog iets van de zonsverduistering kunnen zien. Maar we hebben geen brilletje. En vanuit onze kijkplek is de zon al een heel eind achter de huizen verdwenen.
Wel lekker gegeten en een prima kamer!
Morgen wordt het 37°C. We gaan definitief een korter traject doen.

We laten vanochtend een dankjewel briefje en €30 achter op de tafel van onze kamer. Vreemd om hier geslapen te hebben zonder iemand gezien te hebben.
Als we het dorp uitlopen zijn we al snel in het bos. We lopen een stukje op een RAVeL. Wat later is er een vrijwel parallel bospad dat we volgen. Daar zien we een bordje over problemen met een brug. Als we het kleine beekje naast ons zien, lijkt ons dat niet zo’n probleem. Dus we lopen gewoon door. Echter 500m verder blijkt een groot deel van het pad onder water te staan. Te diep om er met onze bergschoenen doorheen te lopen. Er blijkt een beverdam in het beekje te zijn gebouwd, die er voor zorgt dat het pad helemaal vol water staat. Er zit niets anders op dan terug te lopen en over de RAVeL verder te gaan.

‘s Ochtends is het nog koel. Maar in de middag wordt het al snel weer warmer.
Gelukkig loopt ons pad lang door het bos.
Het grootste deel van het bos vandaag is in privé bezit. Er staan overal bordjes dat we alléén op het pad mogen lopen en niet verder het bos in mogen.

Hier en door mooie bloeiende hei.

De laatste paar uur lopen we toch volop in de zon en is het warm.
Als we België voor de tweede keer achter ons laten gaan we over van de Camino Monastica naar de Camino Campaniensis. De bewegwijzering ziet er nu ook een beetje anders uit.

Bij het binnenlopen van Rocroi, gaan we eerst maar even naar de supermarkt.
In het centrum van het stadje zit de VVV, waar we de code voor de deur van de gemeenteherberg op moeten halen. We horen daar dat er ook nog twee Duitsers gereserveerd hebben.
In deze gemeenteherberg waren we 11 jaar geleden ook. Toen was hij net nieuw. Nu heeft hij wel wat gebruikerssporen. Maar nog steeds een prima herberg.

Douchen, kleren wassen en dan naar een terrasje op het plein.
Wat later ook eten op het plein.
De Duitsers die gereserveerd hadden zijn niet komen opdagen. Dus we hebben weer de hele herberg voor onszelf.

Fijn dat de bakkers in Frankrijk zo vroeg openen! De bakker in Givet opent om 6 uur. We komen er langs als we vertrekken. Vers broodje voor onderweg!
Omdat ik het de laatste dagen ‘s morgens koud had, begin ik vandaag toch maar met mijn vest aan. Dat is een stuk beter. Zo gauw we echt in de zon lopen gaat ie weer uit.
Als we het dorp uit zijn lopen we nog een paar kilometer over een graspad, direct langs de Maas. Dan volgen er een doorgaande weg met redelijk veel verkeer. Bij Aubrives verlaten we het Maasdal en gaan we weer hellingen lopen. (Foto is gemeentehuis van Aubrives)

Niet lang daarna komen we in het mooie dorpje Hierges. Het is een prachtig dorpje, aan de voet van een kasteel.
Er zijn grote verschillen tussen de dorpen hier. Sommigen hebben slechte huizen met verwaarloosde tuinen. Maar in Hierges ziet alles er perfect uit.
Op een terras van een nog gesloten café nemen we onze eerste rust.

Als we even later weer wat hoger wandelen hebben we een mooi uitzicht op het kasteel van Hierges.

Dan lopen we een heel stuk door bos, heerlijk in de schaduw.
In het dorp Treignes is er een café (gesloten) en twee musea (open). Bij een van die musea zitten we een tijdje op het terras.
Nog een fijn stuk door bos, en de laatste kilometers met het riviertje de Viroin mee.

En dan zijn we in Olloy-sur-Viroin. We slapen hier in het Centre Louis Delobbe. Dit is een accommodatie voor vakanties voor groepen kinderen. Er is ook een slaapzaal voor pelgrims.

Als we er aankomen is de deur open, maar er is niemand. Ik vind ergens een lijstje met telefoonnummers die je in dat geval moet bellen. Ik krijg iemand aan de lijn die me naar een sleutelkastje verwijst en me de code daarvan doorgeeft. Met die sleutel komen we in de slaapzaal. Behalve 6 bedden staat er ook een waterkoker en een magnetron. Er is geen restaurant in de buurt. We kopen in het buurtsupermarktje twee magnetronmaaltijden.
Er arriveren geen andere gasten meer, en er zijn ook geen groepen kinderen. We zijn vannacht de enigen in dit grote gebouw.
Er is zelfs niemand langs gekomen voor de betaling.

De abdij wilde graag dat wij vanochtend de Lauden (het ochtendgebed) bij zouden wonen. Na de Lauden volgt dan het ontbijt. En daarna zou er dan nog een pelgrimszegening volgen. Daarmee zou het al gauw half tien worden voordat we vertrekken. Het weerbericht voorspelt 29°C voor vandaag. We willen echt vroeger vertrekken. Gelukkig volgen de andere vier gasten wel het ochtendritueel. Wij eten ons eigen brood en vertrekken om 6 uur.
Vanuit Leffe loop je direct Dinant binnen. Daar willen ze graag laten zien dat Adolphe Sax, de bedenker van de saxofoon, hier geboren is. Overal staan er grote kleurrijke modellen van saxofoons.
Broeder Philip dacht dat er om 6 uur al een café in Dinant open zou zijn, waar we koffie zouden kunnen drinken. Dat was helaas niet zo. Maar in het volgende dorp, Anseremme, is een supermarkt die om 7 uur open gaat. Geen koffie, wel een belegd broodje.
Weer wat verderop lopen we langs steile rotswanden. Dit is een bekend gebied voor klimmers. Maar op het tijdstip dat wij passeren, slapen de klimmers blijkbaar nog.
Aan de overkant van de Maas ligt het kasteel van Freyr.

Even verderop moeten we een uitstekende rotspunt passeren. Er ligt wel een mooi stoepje omheen. En gelukkig zet ik hier mijn voet niet te ver naar rechts…

Er volgen nu wat lastige stenige bospaden. De Maas kalft hier de oever af. Er liggen veel bomen die de Maas in gekieperd zijn, omdat hun vaste grond is weggespoeld. We moeten her en der om die bomen heen klauteren.
Na dat pad door het bos volgt er een makkelijker stuk door weilanden.

En dan, eindelijk, bij Hastière vinden we een terras voor koffie. We zitten er een hele tijd, ookal omdat het terras te groot is voor de ober die het in z’n eentje moet bedienen.
Een uurtje later lopen we Frankrijk binnen. Frankrijk steekt hier met een punt België in. Morgen komen we weer terug in België.

We overnachten in een klein hotel in het grensplaatsje Givet.

De komende tijd lopen we hetzelfde traject (Namen – Reims) als we in 2015 liepen.Toen hebben we er 8 dagen over gedaan.
Als we vanmorgen de stad uitlopen zijn de enige anderen die al in touw zijn de vuilnismannen die de afvalbakken in de straten leegmaken. Het is heel fris vanochtend, bijna koud.
We steken het riviertje de Sambre over, vlak voordat hij de Maas instroomt. Daarna lopen we langs de Maas.

De weg vinden is vandaag een koud kunstje. We lopen langs de Maas, en dat blijven we de hele dag doen. Er ligt weer een RAVeL. Goeie ondergrond. Dat loopt lekker.
Maar het is vooral een prachtige wandeling vandaag. In de ochtend, als het nog koud is, hangt er een damplaagje boven het water. De damp lijkt te dansen op de waterspiegel.
De eerste uren na Namen staan er veel statige gebouwen langs het water, zowel aan onze kant als aan de overkant. Sommigen herinneren we ons nog van 11 jaar geleden.
En er zijn ook nog steeds veel ganzen. Er zijn de gewone witte ganzen, maar er zijn nog veel meer Canadese ganzen en Nijlganzen. Deze laatsten (zie foto) zijn eigenlijk geen ganzen, maar eenden.

Dit stukje Maas is erg toeristisch. Dat zorgt ervoor dat er meer dan genoeg bankjes zijn. Toch fijner dan in het gras zitten.
Ergens halverwege vinden we een mooi terras. Tijd voor koffie!
Was het vanochtend fijn als we in de zon konden lopen…, intussen zijn we weer blij als er ergens schaduw is.
Hieronder nog een foto van een (van de vele) kastelen.

Er loopt ons een stel Nederlanders achterop, die een weekend hiernaartoe kwamen om op een zijriviertje van de Maas te kanoën. Maar kanoën kan niet omdat het riviertje niet genoeg water heeft. Op de Maas merk je niks van het huidige droogte probleem. De stuwen zorgen ervoor dat de Maas voldoende water houdt.
Al rond half 3 zijn we dan in Leffe. Hier gaan we overnachten in de abdij.

We kunnen pas om half 4 aankomen. Eerst maar een drankje van de supermarkt, op een bankje.
Als we dan eenmaal in de abdij zijn aangekomen, valt het niet mee om iemand te vinden. We bellen aan, en krijgen dan een antwoordapparaat aan de lijn. Er is een broeder (Bruno) bezig met een grote rondleiding. Pas als die klaar is brengt hij ons naar broeder Philip, die over de gasten gaat. Elf jaar geleden sliepen we hier in een oud klaslokaal waar 8 bedden stonden, en wasten we ons bij een heel klein kraantje. Nu worden we naar een mooie twee persoonskamer gebracht. En er zijn mooie nieuwe douches en toilet!
Om kwart over zes worden we geacht om in de kerk te komen om de vespers bij te wonen. Mooi om dat een keer mee te maken. Wij (6 gasten van de abdij) zitten, met 5 broeders op de koorbanken op het hoogkoor. De broeders lezen en zingen de gebeden en liederen die bij de vesper van vandaag horen.
Als dat allemaal afgelopen gaan we met z’n allen naar de eetzaal voor de maaltijd.

En na het eten staan we met z’n allen in de spoelkeuken de afwas weg te werken.

Sinds gisteren zijn we in Wallonië. Dat betekent dat ze hier Frans spreken. Het is nog even wennen om Bonjour te zeggen als je iemand tegenkomt. Soms klinkt er dan toch weer automatisch Goedemorgen.
Maar als wij vanochtend vertrekken hoeft er nog weinig gegroet te worden. Er zijn nog niet veel mensen op straat.
Als we Branchon uitlopen komen we langs deze kasteel-boerderij.

Ook zien we vandaag een paar vierkantshoeven; een gesloten boerderij met een grote binnenplaats en slecht één toegangspoort. Het woonhuis, stallen en schuren liggen rondom de binnenplaats. Lijkt op de boerderijen die je ook in Zuid Limburg ziet.
In de ochtend lopen we nog lang tussen de graanvelden. Soms ook even een ander gewas, zoals hieronder: een veld met wortels.

We lopen vandaag veel op makkelijk beloopbare paden (asfalt, beton, zandwegen). Dat loopt een stuk makkelijker dan hoog gras of los zand.
Kilometer lang lopen we ook over betonstroken (zie foto). Er liggen nog diepe geulen omheen, die nog opgevuld moeten worden. We denken dat het een nieuw stuk RAVeL moet worden.
Door heel België is er een RAVeL netwerk bedoeld voor alleen langzaam verkeer. Er wordt enorm veel op gefietst, zeker in het weekend.

Het laatste 8 km lopen we op de RAVeL Hoegaarden-Namen. Heerlijk rustig wandelen, maar wel een beetje monotoon.

We zijn rond half drie in Namen, te vroeg om naar ons overnachtingsadres te gaan. Even lekker op een terrasje zitten.
We hadden voor vannacht “Bed Namen” gereserveerd, heel goedkoop. Het is alleen een kamer. Met een code kun je het gebouw en de kamer in. Als we binnenkomen schrikken we wel een beetje. De hal en trappen zien er aftands en smerig uit. Maar als we dan de deur naar onze kamer openen is daar opeens een keurige schone kamer met een prima badkamer.

Later op de middag nog wat door de stad gelopen en nog meer terras.

Zes uur ontbijt maken was voor de B&B te vroeg, maar er was een uitgebreid ontbijt voor ons klaargezet op tafel en in de koeling. We konden er zelf thee bij zetten. Goede basis voor deze lange dag.
Als we vanochtend vertrekken is het nog fris. Te veel moeite om mijn fleece uit de rugzak te halen, maar zou wel lekker zijn geweest.
We lopen terug naar het stadje en komen via een stukje Ravel weer op de Camino terug. Dat begint meteen met kasseien. En we zullen vandaag nog heel veel over kasseien lopen. Dat is niet de makkelijkste ondergrond om op te lopen. Maar wel goed om sterke enkels te krijgen, zegt Maarte.

Liepen we gisteren steeds tussen de appels en peren, vandaag lopen we veel tussen graanvelden. De tarwe is overal al van het land. We zien ook de eerste mais al gehakseld worden.

Ergens halverwege de route vandaag maakt de Camino een omweg om langs het Château d’Hélécine te gaan. Ik had een verlaten kasteel in de middle of nowhere verwacht, maar het was een grote toeristische attractie. Mooi park om het kasteel met een vijver met een prachtige fontein. En een speeltuin en horeca (die nog niet open was). Veel mensen met kleine kinderen.
De attractie was eigenlijk het park en de speeltuin, niet zo zeer het kasteel.

Tussen alle andere graanvelden liggen ook wat velden met vlas. Vlas wordt in juli met wortel en al uit de grond geplukt en dan in rijen op het veld te drogen gelegd (deze wijsheid heb ik van Wikipedia).

Na de lange wandeling komen we bij ons huisje voor vannacht. Erg luxe, met veel extra’s als sauna en zwembad. Daar zitten we niet echt op te wachten. Maar het was de enige overnachtingsmogelijkheid die we konden vinden.
We eten vanavond “thuis” met spulletjes die we onderweg in een supermarkt hadden gekocht.