Voor vandaag hebben we besloten om niet de route van de Via Francigena te volgen, maar zelf een route te bepalen. Dat bespaart ons 300 hoogtemeters (onze route is veel vlakker), een heleboel kilometers (we snijden een grote bocht af), en mogelijk een boel zoekwerk (als de route weer niet zou kloppen). Verder ontzien we de hakken van Maarte zo ook een beetje.
We lopen wel wat veel op doorgaande wegen met aardig wat verkeer.
De stukken die we door dorpen lopen zijn wel leuk. In Arnex-sur-Orbe zitten verschillende kleine wijnmakers. We concluderen dat het plukken van de druiven hier nog niet helemaal afgerond is. Deze wijnboer is druk bezig met het reinigen van zijn vaten.

In La Sarraz ligt er een groot kasteel (nu een museum) pal langs de weg.

Vlak bij het station van La Sarraz drinken we een kopje koffie.
Snel daarna zien we de kerktoren van Cossonay al boven de bomen uitsteken. Het is dan nog wel een hele klim omhoog.
Cossonay is het eindpunt van onze wandeling vandaag. Het is ons echter niet gelukt om hier een slaapplaats te vinden. Het hotel is vol. Er zijn ook nog 2 bedden van de parochie. Maar we hebben geen contact met ze kunnen krijgen (geen reactie op voicemail en e-mail).
Daarom hebben we besloten met de trein naar Lausanne te reizen en daar twee nachten te slapen. Morgenochtend treinen we weer terug naar Cossonay en wandelen dan (zonder bagage!) naar Lausanne.

Vanuit het dorp Cossonay is er tandradbaan naar beneden naar het treinstation.

We komen daarna makkelijk en snel met de trein in Lausanne.
Bij de bevestiging van het hotel hier kregen we kaartjes meegestuurd om gedurende ons verblijf binnen de stad Lausanne gratis met het openbaar vervoer te reizen. Ook dat gaat soepel.

Later op de middag spelen we toeristje in Lausanne. Terrasje, wat rondwandelen. Bij de kathedraal is er een hoog uitzichtpunt over de stad met op de achtergrond het meer van Genève.

We bezoeken ook de kathedraal. Er wordt door een man op het orgel gespeeld. Mooi! We gaan er even voor zitten.
In de 16e eeuw, tijdens de reformatie, zijn alle beelden en schilderijen uit de kathedraal gehaald. Binnen in zijn daar nog de sporen van te vinden. In de 19 eeuw zijn er, met name in de portalen, weer indrukwekkende beeldengroepen toegevoegd.

Rond 7 uur sluiten de winkels in het centrum. We gaan nog even wat drinken. Later eten we in de buurt van het hotel.

Voor de bakker in Jougne vanochtend moesten we 150m teruglopen, omhoog. Dat doe ik maar even alleen om de hakken van Maarte nog even te ontzien.

Daarna gaat het pad gelukkig vooral omlaag.

Al na 3,5km komen we bij de grens. En daarna zijn we in Zwitserland.

In Ballaigues rusten we even uit op het terras van een restaurant dat gesloten is (vandaag en morgen). In de keuken zijn ze wel aan het werk. Als we vijf minuten zitten komt er iemand naar ons toe. Ik verwacht dat we weggestuurd gaan worden. Maar ze komt vragen of we iets willen drinken. Dus zitten we even later koffie te drinken op het terras van een gesloten restaurant. Het blijkt trouwens een restaurant te zijn met een Michelin ster,

Als we daarna weer lopen, gaan we al gauw onder een snelweg door. Daar liggen ook een heleboel koeien, heerlijk in de schaduw.

Na die snelweg moeten we omlaag naar de kloof van de rivier de Orbe. Daar is er weer hetzelfde probleem als gisteren. De bewegwijzering komt niet overeen met de GPS route op de telefoon. En de route die het boekje beschrijft is weer anders.
We besluiten de GPS route te volgen. Al snel blijkt dat dat pad lastig te vinden is en nauwelijks belopen wordt. We twijfelen af en toe of dit wel de goede keuze is geweest. We lopen wel door en komen bij een brug over de Orbe uit; net zo als de twee andere routes,
Dit is het begin van een heel mooi, 4km lang, pad door de kloof. Het is een prima beloopbaar. Mooie uitzichten op de rivier met hier en daar stroomversnellingen. Smalle paadjes langs enorme rotsen.

Op verschillende plekken zijn er tunneltjes in rotsen gemaakt om het hele stuk toegankelijk te maken.

Als we dit mooie pad achter ons hebben gelaten, is er weer het dilemma welke route te volgen. We besluiten de wegwijzers te volgen. Dat gaat lang goed. We lopen, aan de andere zijde, met de Orbe mee. Zo hoog dat we de rivier wel steeds horen, maar door de bossen niet meer kunnen zien.
Als we uitkomen bij een doorgaande weg houdt de bewegwijzering opeens weer op. Heel frustrerend. We besluiten om dan maar over de verkeersweg naar Orbe te lopen. Dat pakt goed uit en is nog korter ook.

Voor we in Orbe zijn, zien we in de verte bergen met witte toppen. We denken dat die rechter berg de Montblanc is.

Bij aankomst bij het hotel blijkt dit niet open te zijn. We zijn later dan 14:00u (de bevestigde check-in tijd). Na wat bellen, kloppen en de hulp van een voorbijganger, kunnen we dan toch inchecken.
De blaren van Maarte zien er beter uit dan gisteren.

Vanavond hebben we op het terras van een restaurant naast het hotel gegeten. Er staat kaasfondue op de kaart. Dat hoopten we in Zwitserland een keer te kunnen eten. Dus bestellen we het nu maar meteen hier.

Het was vandaag een zware dag. Nog meer stijgingen dan gisteren. Ergens helemaal verkeerd gelopen. Volgens het boekje was de route van vandaag 23km, maar wij hebben 30km gelopen. Het was bijna half zeven toen we hier aankwamen.

Met een verse baguette in de rugzak gaan we vanmorgen vol goede moed op pad. Als we de stad uit zijn begint de weg al snel te stijgen. We lopen een stukje met de GTJ (Grand Traverse de Jura) mee. Lang geleden hebben we geprobeerd de GTJ te langlaufen. Maar na 3 dagen begon het te regenen. Dat was het einde van die langlauf tocht. Leuk om het nu weer tegen te komen.
Na een kilometer of drie brengt het pad ons naar een prachtig uitzichtpunt (Belvédère du Fer à Cheval). De ochtendmist trekt nog op.

Vanaf dat punt zien we ook het fort de Joux, aan de andere kant van kloof van de rivier de Doubs, We zullen dit fort vandaag nog vaker zien, van andere kanten.

Aan onze kant van de Doubs ligt nog een kasteel (fort Mahler). Volgens ons boekje moeten we daar doorheen lopen en aan de andere kant, via een trap het dal in. Intussen echter is zowel het kasteel als de trap afgesloten vanwege veiligheidsproblemen. De route is daar al op aangepast. Dus geen probleem.

Bij het volgende uitzichtpunt (Belvédère de la Roche Sarrasin) is het tijd voor een broodje.
Bij de picnic tafel zit al een Frans echtpaar. Ze zijn erg geïnteresseerd in onze tocht. Leuk gesprek. En een prachtig weids uitzicht.

Van daar uit lopen we omlaag naar het dorp Les Fourges.

Les Fourges is een wintersportplaats. Er zitten skischolen, skiverhuur bedrijven, hotels en er is een skipiste. Alles gesloten. De skilift konden we helaas niet vinden. Dus weer geheel op eigen kracht de volgende helling op.

Daarna wordt de route onduidelijk. We moeten dwars weilanden door, maar waar moeten we er weer uit? We zien af en toe heel duidelijk en veel wegwijzers, en dan is er opeens niets meer. Een aantal keren op en neer lopen. De route van de telefoon lijkt niet te kloppen. Als we helemaal niet weten waar we heen moeten, zien we opeens weer tekens op weipalen. En uiteindelijk komen we weer op een weg uit. We besluiten de route de route te laten. We kiezen voor de asfaltweg en Google Maps om op onze bestemming komen.

Als we aankomen bij ons hotel voor vandaag (half 7) is het snel douchen. Het restaurant bij het hotel is van 7 tot 8 geopend. En we hebben wel trek.

Maarte had in zijn nieuwe schoenen de eerste dag een blaartje opgelopen op één hak. De tweede dag een grotere blaar op de andere hak. En vandaag zijn ze er allebei niet beter op geworden. Gelukkig wordt het morgen een dag van afdalingen. Dat zal de hakken wat ontzien.

We maken vandaag veel hoogte meters. In de eerste 10km gaan we ruim 500m omhoog. Sinds Besançon lopen we in de Jura (middelgebergte), De afgelopen dagen liepen we veel in een dal met de rivier mee. Dan valt het mee met de hellingen. Vandaag echter mogen we echt omhoog. En dan wordt 25km toch een behoorlijk zware wandeling.
Nadat we vanochtend het dorp uit zijn gegaan begint er al vrij snel een pittige klim. Na een uurtje zien we dat we boven de hoge rotswand zijn, die we gisteren vanuit het dorp zagen.
Nog wat verder is er een mooi uitzichtpunt (Belvédère de Renédale).

Na 9 km (waar 3,5 uur over hebben gedaan), is er een restaurant. Er is een parkeerplaats en veel toeristen. Van hieruit kun je in 1km naar de bron van de Loue lopen. Ik had dat graag gedaan, maar we hebben onze tijd hard nodig. Dus we houden het bij een hapje eten in het restaurant.
Daarna klimt het pad weer verder.
Boven in een weiland ligt een mooie kapel. Zowel volgens de route in de telefoon als ook volgens de bewegwijzering, loopt het pad dwars door dat weiland naar de kapel toe. Kort geleden echter heeft er iemand een schrikdraad afrastering aangelegd. Omdat we zo gauw geen alternatieve route kunnen vinden, besluiten we toch door het weiland te gaan. We schuiven onze rugzakken onder de draad door en rollen er daarna zelf achteraan. Als we aan de andere kant van het weiland er weer uit moeten, herhalen we dit nog een keer. Dat schiet lekker op zo….

De route blijft voorlopig nog even doorstijgen.

De tweede helft van de wandeling is een stuk vlakker. Maar het is toch kwart over vijf als we uiteindelijk aankomen.
We slapen vannacht in de jeugdherberg (privé kamer met eigen douche en wc).
Na ons opgefrist te hebben gaan we in het stadje eten. Als we teruglopen begint het al donker te worden.

Morgen wacht ons weer een dag met veel stijgingen.

We zijn nog maar net op als er een paar mannen de gîte binnenkomen. Ze hebben blijkbaar een sleutel. Ze gaan iets van eten voorbereiden in de tuin. Als ze een tijdje bezig zijn blijkt dat ze een wild zwijn aan het spit gaan roosteren boven een houtvuur. Voor een groep wandelaars die hier later vandaag komen eten.

Tegen achten, als het varken al boven het vuur hangt, vertrekken we. Na het dorp is er een stukje bos waar we steil naar beneden gaan. Dan komen we op een voormalige spoorlijn uit. Het is nu een fiets/wandelpad. Het is mooi vlak en het loopt heerlijk.

In het traject dat we lopen zit ook een 180m lange spoortunnel. Het is er donker. Er zit een bocht in de tunnel, dus we kunnen het licht aan het andere eind niet zien. Gelukkig is de ondergrond perfect vlak. We lopen er vrij makkelijk doorheen.

We volgen de voormalige spoorlijn een kilometer of tien, tot aan Ornans. Daar is een mooi uitzicht op het kasteel van Ornans.

Ornans is een grotere plaats. We kopen er een broodje, dat we op een bankje opeten. Dan blijkt er een paar honderd meter verder een terras te zijn. Dus stoppen we weer. Nu voor een kop koffie.
Ornans ligt aan de rivier de Loue. Er zijn huizen tot aan, en boven, de rivier gebouwd. Daarom wordt het ook wel “kleine Venetië van de Franche Comté” genoemd. Maar dat vind ik wel een beetje overdreven.

Na Ornans blijven we de rest van de dag de rivier de Loue volgen. Soms dicht bij de oever, soms wat verder weg.
De rivier heeft hier blijkbaar aardig wat verval. We zien een aantal stroomversnellingen.

Nadat we bij bovenstaande brug de Loue overgestoken zijn, volgt er nog een fikse beklimming om in Mouthier-Haute-Pierre te komen.
We slapen daar vanavond bij een B&B (La Vigneronne). We eten vanavond met de eigenaren mee. Forel van de barbecue met ratatouille. Lekker!

Na het ontbijt wachten we nog een kwartiertje, want het regent. Daarna is het droog. En hoewel er de hele dag dreigende donkere luchten waren, viel er verder geen regen van betekenis meer.
We lopen dwars door het centrum naar de citadel. Dan lopen we langs de Doubs. Als we de citadel gepasseerd zijn gaat onze route steil omhoog. Eerst over een asfaltweggetje, dan over een trap, en later ook stukken over bospaadjes. We blijven ruim 5km stijgen en komen dan in Chapelle des Buis.

Verderop zien we een paar eekhoorns. Eentje blijft er netjes poseren voor deze foto.

“Notre dame de la Liberation” is een kerk in een oud fort. De kerk is gebouwd na de 2e wereldoorlog, als dank voor het feit dat Besançon niet gebombardeerd was. Bovenop het fort staat een 7 meter hoog Mariabeeld.

En er is een mooi uitzicht op Besançon.

Er volgt een wandeling over een smal pad met grote keien omlaag. Het is er nat en glibberig. Niet fijn om te lopen.
Weer wat later lopen we vast achter een grote tractor die omgezaagde boomstammen aan het opladen is. Hij neemt het hele pad in beslag. We kunnen er niet langs. En de chauffeur heeft ons niet ontdekt vanuit zijn afgesloten cabine.
Dan volgen er nog meer lastige paden. We besluiten om, waar mogelijk, alternatieve routes over asfalt te nemen.

Vlak voor Mamirolle zien we Chris opeens. Wij dachten dat hij een dag voor ons liep. Maar hij had een dag extra in Besançon moeten wachten op zijn nieuwe schoenen, die hij in Amerika besteld had. Het afhaalpunt was zondag en maandag gesloten…
We lopen met z’n drieën verder tot aan onze overnachtingsplek.
Daarvóór pauzeren we nog een keer, bij de plaatselijke jeu de boule baan.

Wij slapen vannacht in een gîte bij het plaatselijke museum. Ze hebben 14 bedden, maar vannacht zijn wij er alleen.
Om 18:00 komt er een vrijwilliger langs om onze betaling op te halen en de gang van zake in deze gîte uit te leggen.
Om 19:00 komt een restaurant uit een dorp verderop twee maaltijden bezorgen, die ik bij mijn reservering bijbesteld had. Ook een handige manier.

Vanavond slapen we voor de eerste keer in onze eigen slaapzakken.

Om half tien gaat de schoenmaker in de buurt van het hotel open. We zijn er precies half tien. Het goede nieuws is dat de schoenmaker de schoenen kan repareren. Het slechte nieuws is echter dat ze dan 29 september klaar zullen zijn. Dat is over 3 weken! Dat is voor ons geen optie. Dan moeten er toch maar nieuwe schoenen worden gekocht.
Weer terug naar de buitensportzaak op het industrieterrein. We worden er goed geholpen. En Maarte vindt een paar schoenen waar hij erg tevreden over is.
We besluiten terug te lopen naar het hotel (een klein uurtje) in plaats van met de bus te gaan. Dan kan hij de schoenen vast een beetje inlopen voordat we morgen weer echt verder gaan.

De oude schoenen blijven achter in de winkel. Te zwaar om in de rugzak te doen. En te duur om ze naar huis te sturen en daar te laten verzolen.

’s Middag gaan we Besançon bekijken.
Het centrum van Besançon ligt in een meander van de rivier de Doubs en wordt voor meer dan 3/4 door de rivier omsloten.
Op de Vauban kade staan mooie 17e eeuwse gebouwen aan het water.

We lopen half rond om de stad heen. Op het verste punt, daar waar de lus van de rivier net niet sluit, ligt een indrukwekkende citadel op een hoge rotspunt.

Dan lopen we dwars door de stad weer terug.
Het is intussen zo warm geworden (weer 32°C) dat het fijn is om even in een kerk te zitten waar het koel is.
Wat verder op ligt de “Porte Noir”, een soort arc de triomphe, maar dan van de Romeinen (tussen de 1e en de 2e eeuw na Christus). Het is een van de belangrijkste bezienswaardigheden van de stad. Mooie beeldhouwwerken op alle zijden.

We drinken nog wat en gaan dan nog even terug naar het hotel voordat we gaan eten.
‘s Avonds is het aangenaam afgekoeld.
En de voorspelling voor morgen is slechts 20°C.

Het onweert en het regent flink als vanochtend de wekker afgaat. We staan op, ontbijten rustig, pakken alles weer in de rugzakken en nog een beetje opruimen in het huisje. Als we daarna vertrekken is het alweer droog.
Bucey-lès-Gy is een lang smal dorp. Het duurt even voor we het dorp uit zijn. Na het dorp gaat de route 5km lang omhoog. Het is dan nog niet warm; het gaat makkelijk.

Ergens onderweg staat er iemand, midden op straat, de hoeven van een paard bij te vijlen. Toch wel vreemd dat dat midden op straat gebeurt.

We lopen vandaag door een gebied met heel veel bronnen. In veel dorpen zie je het gebruik van dat water terug. Hieronder een fontein in Montboillon.

En deze oude wasplaats is ook in Montboillon. We houden er vanochtend onze eerste rust.

De totale afstand die we vandaag af moeten legen is 32 tot 34km. We hebben echter het probleem dat Maarte door de zolen van zijn bergschoenen heen begint te gaan. We willen proberen om de schoenen in Besançon te laten verzolen. Of anders nieuwe schoenen te kopen. Als we doorlopen naar Besançon wordt het lastig om vandaag ook nog naar de bergsportzaak daar te gaan.
Nu is er 12 km voor Besançon een T.G.V. station van waar je ook met een lokaal treintje naar Besançon kunt. Om tijd te winnen besluiten we dat te doen.

Zo komt het dat we al tegen tweeën bij ons hotel aankomen. Snel douchen en omkleden. En dan met de bus naar de buitensportzaak. Helaas zeggen ze in die zaak dat ze deze schoenen niet kunnen verzolen. We besluiten om morgen nog een poging te wagen bij een ambachtelijke schoenmaker vlak bij het hotel (deze is vandaag -maandag- gesloten). En anders worden het toch nieuwe schoenen…

Het einde van de middag en de avond doorgebracht in het centrum van Besançon. Alleen wat gedronken en gegeten. Het was te warm (32°C) om uitgebreid rond te lopen.

We ontbijten om kwart voor acht. We hoeven niet heel vroeg te vertrekken want het is niet ver. Wel gaat het weer warm worden vandaag (32°C). Maar als we vertrekken is het nog heerlijk koel.
Het is een makkelijke wandelweg vandaag. Veel rustige asfaltwegen.
We zien elke dag al heel veel zwaluwen. Maar vandaag zien we er wel erg veel. In een van de dorpen die we passeren zitten er honderden op de elektriciteitsdraden. Volgens ons zijn het boerenzwaluwen. Ze vliegen af en aan, steeds langs een schuur die in de buurt staat.

Wat we vandaag, en ook gister, ook regelmatig zien is protest tegen de komst van windmolens. Vertaald staat er op dit spandoek: “Nee tegen windmolens” , “Milieu en erfgoed 70”.
70 is het nummer van het departement waar we nu lopen: Haute Saône.

Intussen is het al aardig warm geworden. Dus we zijn blij als we even in de schaduw van het kerkje van Mont-les-Etrelles kunnen zitten.

Daarna is het nog een kilometer of vijf naar ons overnachtingsadres.
Dat blijkt een spiksplinternieuw huisje te zijn in de tuin van Dominique & Dominique. Het is 8 augustus in gebruik genomen. Dominique (de man) heeft het na zijn pensioen zelf gebouwd. Voor zijn pensioen had hij een eigen bedrijf dat serres bouwde.
Er zit airco in ons huisje; dat is vanmiddag wel erg aangenaam. En er is een wasmachine!

Vanaf 5 uur is het wel lekker om buiten te zitten.
Om half 8 eten we, met de gastfamilie, in hun tuin. Dominique (de vrouw) heeft een eenvoudige maar prima maaltijd gemaakt. Leuke gesprekken over hoe dingen in Frankrijk en in Nederland zijn.
Na afloop van het diner krijgen we een ontbijtmand mee, zodat we morgen zo vroeg kunnen vertrekken als we zelf willen.

Het ontbijt vanochtend is om 6:32. Half 7 gaat de bakker open, en Christophe heeft 2 minuten nodig om met het brood thuis te komen.
We ontbijten met z’n drieën. Terwijl we gisteravond bewust niet met Chris over de Amerikaanse politiek gesproken hebben, begint hij daar nu zelf over. Hij blijkt hetzelfde over Trump te denken als wij. Dus geen moeilijke discussies. Maar wel interessant om te horen hoe een Amerikaan daar tegenaan kijkt.
We lopen terug naar het dorp. Na een bezoekje aan de bakker gaan we weer terug naar de Via Francigena.
Hele verrassende wandeling vandaag. Na een uurtje komen we bij een smal donker tunneltje dat onder een voormalige spoorlijn doorgaat. Gelukkig is de bodem goed vlak, want je kunt echt niet zien waar je je voeten neerzet.

Even later komen we bij de Saône uit en lopen daar een tijdje langs. De rivier ziet er uit als een meer, het lijkt stilstaand water. Waarschijnlijk wordt hij her en der met sluizen op niveau gehouden.
Ruim een kilometer verder is er het Saône-kanaal. Dat kanaal snijdt een paar bochten in de Saône af. Als we bij de splitsing komen wordt er net een bootje geschut. Leuk om daar even naar te kijken. De Engelstalige toeristen lijken niet echt ervaren schippers te zijn.

Weer wat later is er weer een tunneltje onder de voormalige spoordijk door. Deze keer niet voor ons, voetgangers, maar voor het Saône-kanaal. Bijzonder gezicht om een kanaal onder de dijk door te zien gaan.

Onderweg passeren we ook weer aardig wat kleine dorpjes. Allemaal met een kerk natuurlijk. En ook allemaal met een dak met een mooi ruitpatroon. Deze is van het dorp Vellexon.

Tegen drieën zijn we dan bij ons hotel voor vanavond. Eigenlijk kun je hier pas om 6 uur inchecken. Maar Christophe heeft gisteren voor ons geregeld dat we er bij aankomst al in kunnen. Perfect!
Lange tijd denken we dat we hier de enige gasten zijn. Maar als we om half acht zitten te eten, komen er toch nog meer gasten inchecken.