We hadden gisteravond al onze rugzakken verplaatst naar de keuken, zodat we Silvia niet zouden wakker maken bij ons vertrek vanochtend. Maarte gaat om 6 uur naar de bakker. We ontbijten nog even rustig in het keukentje. En dan is het toch nog over zeven voordat we vertrekken.
Het is dan nog heerlijk koel. Maar later vandaag zal het weer 31°C worden (en de komende dagen nog warmer).
Als we even gelopen hebben is er een mooie terugblik op Champlitte.

In het volgende dorpje, Champlitte-la-Ville, staat Maria mooi in de ochtendzon.

Een eind verder lopen er opeens een groot paard en een veulen op de weg. Deze twee helden lopen er in een zo groot mogelijke bocht omheen. Als we al wat verder zijn stoppen er een paar auto’s. We gaan er maar vanuit dat zij het verder regelen.

In Margilley komen we langs een oud lavoir (wasplaats). Grappig is dat er nog een oude tekst zichtbaar is die zegt dat het verboden is om hier “tripes” (pens) te wassen. Tripes is een geliefd gerecht in deze streek.

Weet niet meer precies waar deze kerk stond. Hij heeft een dak met een ruitpatroon dat we tot nu toe niet eerder hebben gezien. Dit is typisch voor de Franche-Comté.

We hadden een overnachting geboekt in Dampierre-sur-Salon (Au bon Vivant). We komen er rond 2 uur aan. Als we aanbellen komt er niemand. Dan lezen we in de bevestiging dat we pas om 3 uur kunnen inchecken. Dus een uurtje wachten op een bankje in de schaduw. Om 3 uur komt er meteen iemand. Hij had blijkbaar een uur eerder de bel gemist. Hij verontschuldigt zich oprecht.
Na onze douche zitten we een poos heerlijk in de tuin met een biertje.
’s Avonds eten we met z’n allen: Christophe en Hélène (de eigenaren) en Chris en wij.
Chris is een Amerikaan uit Kentucky. Hij loopt ook de Via Francigena. Leuk om weer een andere pelgrim te ontmoeten. Het wordt een hele gezellige avond met heerlijk eten.

We vertrekken pas laat vandaag, het is al over negen. Het plan voor vandaag is slechts 12 km. Het alternatief is 19km erbij. Dat vinden we te veel, zeker nu het vandaag weer warm zal worden.
Als we vertrekken is de temperatuur nog aangenaam. We lopen over brede zandwegen met mooie uitzichten.

Halverwege komen we langs een oude watermolen. Er wordt nu driftig gebouwd aan een huis. Als we daar even, op een muurtje, gaan rusten krijgen we meteen een fles heerlijk gekoeld water van de bouwvakkers die er aan het werk zijn. Stuk lekkerder dan het lauwe water dat ik bij me heb.

We steken vandaag een paar keer het riviertje de Salon over. Soms een simpele brug, soms ook een mooie oude brug.

Voordat we Champlitte inlopen gaan we eerst even naar de supermarkt aan de rand van het dorp. Er is altijd weer iets nodig. En als er een supermarkt is dan moet je er van profiteren.
We slapen in Champlitte weer in de gemeente herberg. Om daar in te komen moeten we ons melden bij het gemeentehuis. Tussen de middag is het gemeentehuis gesloten. Eerst maar ergens wat eten. Nadat we ons gemeld hebben, brengt de mevrouw van de gemeente ons naar de herberg.
Het is een herberg voor 4 personen. We delen hem vannacht met Silvia uit Nieuw Zeeland. Zij is na 2 dagen in Langres te zijn geweest hier aangekomen met een taxi. Ze voelt zich niet zo lekker en zal hier ook 2 dagen blijven. Dan hoopt ze weer verder te kunnen lopen.

’s Middags bezoeken we het kasteel en het museum dat daarin gevestigd is. Veel nostalgische spullen van een eeuw geleden (huiskamers, scholen, smederijen, apotheken etc etc). Wat ik erg leuk vond was het gedeelte over Mexico. In 1833 zijn er 90 personen uit dit dorp naar Mexico geëmigreerd. Daarom is er nog steeds een band met Mexico. Er staan veel Mexicaanse spullen en er zijn foto’s van ontmoetingen.

‘s Avonds eten we in een restaurantje in het dorp. De keuze is daar simpel. Ze hebben één driegangenmenu. En dat krijg je. Punt.

Na een rustig ontbijt lopen we richting Chalindrey, een paar kilometer verderop. Daar is een supermarkt. We hebben eten voor vanavond en morgenochtend nodig, en dit is de laatste mogelijkheid. De winkel gaat om half 9 open. We zijn er maar een minuut te vroeg. Met twee magnetronmaaltijden, brood, fruit en yoghurtjes gaan we met een gerust hart op pad.
We lopen een stuk over een grotere weg; de supermarkt lag niet aan de Via Francigena. Als we dan weer op de route komen, gaan we meteen een lastig smal en steil bospad op. Gelukkig duurt dat niet zo lang. De rest van de dag hebben we vooral rustige asfaltwegen of goede zandwegen.

We passeren vandaag alleen een paar hele kleine dorpjes en een paar boerderijen. Bij een van die boerderijen staat een bankje klaar voor de Via Francigena lopers. Weet niet of ik er wel op zou durven zitten; de zitting ziet er niet zo stevig uit.

Nu we al die uitgestrekte lege graanvelden definitief achter ons hebben gelaten, lopen we de laatste dagen door agrarisch gebied met koeien. Meestal zien we grote weilanden met een paar koeien. Vandaag zien we ook in een stal wat jongvee staan.

En nu we meer in de bossen lopen, ligt er ook weer overal hout te wachten op transport.

Na de middag wordt het weer aardig warm, zeker als we onbeschut in de volle zon lopen.
We zijn dan ook blij als we in Coublanc aankomen. We slapen hier vannacht in de herberg van de gemeente. We hebben een code gekregen van een sleutelkastje. Met de sleutels die hierin hangen, kunnen we de voordeur van de mairie (het gemeentehuis) openen. Dan de trap op om in de herberg te komen. We slapen dus gewoon op de eerste verdieping van het gemeentehuis.
Deze gemeente herberg is vrij simpel. Er staan drie stretchers en er is een tafel en een magnetron.

Helaas is er geen douche. We wassen ons beneden aan een wastafel die ook door de mensen van de gemeente gebruikt wordt. Hij zit achter een deur zonder slot. Dat voelt wel een beetje ongemakkelijk.
Wel heel fijn dat er een voorraadkast met wat eten is en een gevulde koelkast met geprijsde artikelen. We vullen onze maaltijd nog een beetje aan.

We gaan om 7 uur ontbijten. Zo’n groot taartbuffet heb ik nog nooit bij het ontbijt gezien.

Nadat we bij de bakker zijn langs geweest lopen we de stad uit. We besparen ons een stukje omlaag lopen door met de glazen lift naar de laagste parkeerplaats af te dalen.

Na een uurtje bereiken we het Lac de la Liez. Dit is een kunstmatig stuwmeer dat is ontstaan door de aanleg van een dam in het riviertje de Liez. Net zo als het stuwmeer van gisteren, is het aangelegd om het peil van het Marne-Sôane kanaal hoog genoeg te kunnen houden voor de scheepvaart. Wij lopen langs de hele noordzijde van het meer. Het eerste (westelijke) deel is ingericht voor allerlei waterrecreatie. Er zijn bootjes, waterscooters, strand. Verderop wordt het rustiger. Alleen nog af en toe een visser.

Over het meer hebben we uitzichten op het stadje Langres, waar we gisteren waren.

Later vandaag lopen we langs het fort Fermier, gebouwd aan het einde van de 19e eeuw, na de Frans-Duitse oorlog van 1870.

We overnachten bij een B&B van een bejaard boeren echtpaar. Ze zijn druk in de weer met pruimen en tomaten plukken als we aankomen. ‘s Avonds eten we wild zwijn uit de omgeving, met groenten en aardappels uit eigen tuin. En een taart van mirabellen na.

Beatriz, onze gastvrouw, had gisteren gevraagd hoe laat we wilden vertrekken. Acht uur. Precies om 8 uur komt ze langs om ons uit te zwaaien. Ze heeft dan de koeien al gemolken.

In Faverolles bevindt zich -de reconstructie van- een Gallo-Romeins mausoleum. Wij hadden gister niet meer de energie om daar nog helemaal heen te wandelen. Vandaag zien we, onderweg, een mooie afbeelding van de fictieve vrouw van de Romein die in het mausoleum lag. In de bijbehorende tekst betoogt zij dat haar man nooit zo belangrijk zou zijn geworden als zij er niet was geweest.

Ergens over de helft van de wandeling komen we bij het waterreservoir La Mouche. Het is aangelegd om het waterniveau van het Marne-Sôane kanaal op peil te houden. Vanaf een hoger gelegen dorp is er een mooi uitzicht op de stuwdam.

Beneden, aan het begin van de stuwdam, is er een bar die open is. Open horeca onderweg, dat is een luxe die we al weken niet meer hebben gehad.
Na de koffie lopen we over de dam.

Langres is een stad die hoog op een heuvel ligt. Het is nog een aardige klim om er te komen.

De stad is erg de moeite waard. Hij is helemaal ommuurd met verschillende torens in de muur. Je kunt, over de muur, helemaal om de stad lopen. Eind van de middag lopen we er een flink stuk van (zonder rugzak). Prachtige uitzichten!
We worden ook nog getrakteerd op een regenboog.

Om 10 voor 6 loop ik naar de bakker. Het is aardedonker op straat. Op de terugweg zijn de straatlampen aan. Dat gebeurt blijkbaar om 6 uur.
Ik blijf me erover verbazen dat, zelfs op zondagochtend, er om 6 uur al volop klanten in de winkel zijn.

Ons boekje over de route waarschuwde ons gister al voor wilde zwijnen. En gisteren hoorden we ze inderdaad op afstand. Vandaag zien we op verschillende plekken oudere en ook verse plekken waar ze gewroet hebben. (zie foto). De zwijnen zelf zien we helaas (of gelukkig?) niet.

De eerste helft vandaag, tot aan Richebourg, liepen we door bos. Hele mooie wandeling.
Na Richebourg volgen we lange tijd de D102, een rustige asfaltweg met weinig verkeer.

In Mormant rusten we even bij de voormalige abdij. Hier sliepen vroeger de pelgrims naar Rome.

We steken weer de A5 over.

En dan via Leffonds (waar de herberg vol was) naar Faverolles.
Ik ben heel blij als we er zijn. Was echt aan het einde van mijn latijn.

We hebben gisteren wel een uur zitten puzzelen (googelen, telefoneren) om een overnachting voor vandaag te vinden. Informatie in ons boekje, die niet (meer) klopte. Na heel veel bellen vonden we dit huisje in Faverolles. Ze verzorgen hier geen maaltijden en er zijn ook geen winkels. Daarom hebben we ons eten voor vanavond en het ontbijt voor morgenochtend, meegebracht uit Châteauvillain. Fijn dat er wel een fles bier voor ons in de koelkast stond. Dat hadden we niet meegebracht (te zwaar)

De Via Francigena kent twee routes: een voor lopers en een voor fietsers. We besluiten vanochtend om het eerste deel over de fietstersroute te lopen. Dat scheelt een paar kilometer en een heleboel hellingen.
Bij vertrek is het fris, maar nog wel prima om te wandelen in een T-shirt. Maar na een paar uur zien we de heuvels om ons heen mistig worden. Het duurt niet lang wij lopen ook in de mist. Koud en nat. Toch maar de regenjas aandoen. Het duurt gelukkig niet lang voordat de zon er weer doorheen komt en het weer warmer wordt.

Intussen lopen we het departement Aube uit en lopen we Haute Marne binnen.

We hadden voor vandaag geen brood voor onderweg. Bij de receptie van het hotel lagen grote chocolade muffins. Daar hebben we er twee van gekocht. En die lunch wordt aangevuld met lekkere pruimen die langs de weg groeien.

Het landschap is intussen behoorlijk veranderd. Geen eindeloze graanvelden meer. Het is kleinschaliger. En het is veel heuvelachtiger geworden, met mooie vergezichten.

Tenslotte komen we in Châteauvillain aan. Châteauvillain is een stad gebouwd in de Middeleeuwen. Er waren dikke verdedigingsmuren en veel torens.
Her en der staan er nog stukken muur. Ook zijn er een aantal van de torens overgebleven.

We slapen vannacht in de herberg van de gemeente. Er zijn 4 bedden, maar geen andere gasten. We hebben het rijk alleen.
Er is een keuken, een eetkamer en een badkamer. Op de badkamer staat zelfs een wasmachine die ook droogt. Een makkelijke wasdag vandaag. Op die zelfde badkamer hangt ook een grote boiler. Maar helaas geen warm water in de douche. Dat was wel even jammer.

Het regent volop als we vanochtend vertrekken. Het is de eerste keer dat al onze regenspullen uit de rugzak komen. Hoes om de rugzak, regenbroek, regenjas.
Maar ook nu is de regen weer minder en korter dan de voorspellingen aangaven. Na een uurtje kan de regenjas al open.

In Bar-sur-Aube gaan we even van de route af. We gaan over de brug de Aube over.

In het dorp even naar de bakker, en de pain aux raisins eten we op een bankje op het plein.
Het weer is dan intussen zo opgeklaard dat alle regenspullen weer opgeruimd worden.

Terug op het pad, lopen we een tijdje langs de Aube. Dan volgt een stuk door bos. Totdat we in het dal Baroville zien liggen.

Ik dacht dat we de Champagne al achter ons gelaten hadden. Maar de druivenvelden rondom Baroville behoren ook nog bij de Champagne.

We zitten even te rusten op een pleintje in Baroville als er acht mannen aan komen lopen. Ik schat ze al in als druivenplukkers. En dat klopt. Het zijn Bulgaren die hier 3 weken gewerkt hebben. Een van hen spreekt redelijk Nederlands omdat hij meestal in België werkt. Ze zijn nu klaar met de druivenpluk hier. Morgen is het betaaldag en daarna met de bus terug naar Bulgarije. De Nederlands sprekende man is niet erg tevreden over het werk hier. Het betaalt slechter dan in België en alles is hier duur, met name de sigaretten.

Een kilometer of 8 verder komen we dan in Clairvaux.
In Clairvaux ligt een grote abdij, gesticht in de 12e eeuw, door St. Bernard van Clairvaux. Het filmpje dat we in de abdij bekijken zegt dat er ooit 888 monniken woonden.
Als gevolg van de Franse Revolutie is de abdij opgeheven.
Later heeft Napoleón het omgebouwd tot gevangenis.
Tot 2024 was het een zwaar bewaakte gevangenis. Je mocht er toen geen foto’s van maken.
Nu is het open voor toerisme. Her en der zie je ook restauratie werkzaamheden.

Het grote beeld van St. Bernard.

We slapen vannacht in een weg restaurant-hotel. Het hotel zou ook wel wat restauratie kunnen gebruiken. Het bijbehorende restaurant is prima.

Als we de jachthaven van Dienville uitlopen komen we in het dorpje Dienville. Dat blijkt een mooie plaats te zijn. Er is horeca en er is zelfs accommodatie. Veel mooier dan de jachthaven.
De overdekte markthal wordt gebruikt als parkeerplaats, maar is wel prachtig met bloemen versierd.

Bij de bakker kopen we brood voor ons ontbijt en brood voor onderweg.
Als we even onderweg zijn wordt het steeds donkerder. We horen in de verte onweer. De lage zon tegen de donkere lucht zorgt wel voor mooie beelden.

Als we de eerste druppels voelen, doen we alvast de hoezen om onze rugzakken. Maar gelukkig zet het niet door. De regenjas hebben we niet aan gehad. We lopen net onder de rand van de bui. Verderop lijkt het veel heviger.
Na een half uur is alles weer voorbij.

Na Dienville komen er een aantal kleine plaatsjes. In Amance staat een mooie gîte, waar we even op het bankje rusten. Het is intussen 10 uur en er zijn nog twee mensen die hier overnacht hebben en nog niet vertrokken zijn. Het zijn twee Fransen. Ze lopen vandaag hun laatste dag en gaan vanavond naar huis. Wat later lopen ze ons voorbij. Ze lopen veel en veel harder dan wij.

In een van de dorpen staat een mooie verzameling van oude auto’s, motoren en vanalles wat daar mee te maken heeft. Leuk om even te zien. Je mag er helaas niet in.

Tegen de tijd dat we Doulancourt naderen is het al weer aardig warm geworden, met een hoge luchtvochtigheid. Het voelt tropisch.
Bij Doulancourt ligt een groot pretpark (Nigloland). We zien het al van verre liggen. En we horen de krijsende kinderen in de achtbaan.

Doulancourt zelf is een mooi klein plaatsje; kerkje, hotel, geen winkels, ook geen bakker.
We slapen er in het hotel (Moulin Du Landion).
De oude watermolen, in het riviertje de Landion, is mooi te zien vanuit het hotel.

Een korte afstand vandaag. Verder doorlopen zou een dikke 30+ km opleveren. We willen alleen meer dan 30 km als het niet anders kan.
Betekent dat we vandaag alle tijd hadden. Om 8 uur ontbeten en rustig vertrokken.
Na ruim een uur komen we bij het arboretum van Brienne-le Château. Allemaal verschillende bomen met naamplaatjes erbij. Je zou er uren willen rondkijken, maar zoveel tijd hebben we nu ook weer niet.
Veel naaldbomen staan erg erg slecht bij.

Bij het plaatsje Brienne-le-Château gaan we even van het pad af voor een aantal noodzakelijke boodschappen. Contant geld halen, toiletartikelen aanvullen, bakker. En ook nog even een koud drankje op een terras.

Brienne-le-Château heeft een gigantisch kasteel, dat je helaas niet kunt bezoeken en waar je ook niet door de tuin kunt wandelen. Het is nu een psychiatrisch ziekenhuis.
Vanuit het stadje zijn er wel een aantal uitzichten op het kasteel.

Na het kasteel volgt er een mooie wandeling door bossen. Na al die graanvelden van de afgelopen tijd is dat heerlijk. Zeker nu het toch weer behoorlijk warm is (29°C eind van de middag).

Uiteindelijk komen we dan in Dienville uit. Daar hebben we een studio gereserveerd bij de jachthaven. We kunnen er pas om half vier in, dus we wachten even op een terrasje.
Als we uiteindelijk de locatie en de man met de sleutel hebben gevonden, blijkt dat studio wel een heel mooi woord is voor het verlopen flatje waar we terecht komen. We moeten er zelf de lakens nog op het bed leggen.
Wat wel fijn is, is de grote wasbak en het balkon met twee wasrekjes. Want het is weer wasdag vandaag…

Als we uit onze studio stappen, staan we direct tussen de terrassen. Het is allemaal iets minder glamour dan je bij het woord jachthaven zou verwachten. Beetje vergane glorie.
Maar we hebben er een lekkere avond doorgebracht. En prima gegeten.

Mooie zonsondergang over de haven.