We laten vanochtend een dankjewel briefje en €30 achter op de tafel van onze kamer. Vreemd om hier geslapen te hebben zonder iemand gezien te hebben.
Als we het dorp uitlopen zijn we al snel in het bos. We lopen een stukje op een RAVeL. Wat later is er een vrijwel parallel bospad dat we volgen. Daar zien we een bordje over problemen met een brug. Als we het kleine beekje naast ons zien, lijkt ons dat niet zo’n probleem. Dus we lopen gewoon door. Echter 500m verder blijkt een groot deel van het pad onder water te staan. Te diep om er met onze bergschoenen doorheen te lopen. Er blijkt een beverdam in het beekje te zijn gebouwd, die er voor zorgt dat het pad helemaal vol water staat. Er zit niets anders op dan terug te lopen en over de RAVeL verder te gaan.

‘s Ochtends is het nog koel. Maar in de middag wordt het al snel weer warmer.
Gelukkig loopt ons pad lang door het bos.
Het grootste deel van het bos vandaag is in privé bezit. Er staan overal bordjes dat we alléén op het pad mogen lopen en niet verder het bos in mogen.

Hier en door mooie bloeiende hei.

De laatste paar uur lopen we toch volop in de zon en is het warm.
Als we België voor de tweede keer achter ons laten gaan we over van de Camino Monastica naar de Camino Campaniensis. De bewegwijzering ziet er nu ook een beetje anders uit.

Bij het binnenlopen van Rocroi, gaan we eerst maar even naar de supermarkt.
In het centrum van het stadje zit de VVV, waar we de code voor de deur van de gemeenteherberg op moeten halen. We horen daar dat er ook nog twee Duitsers gereserveerd hebben.
In deze gemeenteherberg waren we 11 jaar geleden ook. Toen was hij net nieuw. Nu heeft hij wel wat gebruikerssporen. Maar nog steeds een prima herberg.

Douchen, kleren wassen en dan naar een terrasje op het plein.
Wat later ook eten op het plein.
De Duitsers die gereserveerd hadden zijn niet komen opdagen. Dus we hebben weer de hele herberg voor onszelf.