Joseph is de kleinzoon van Jean-François en Marie-Odile. Gisteravond zei hij dat hij ook wel eens naar Santiago wilde lopen. Voor de grap zei ik dat hij dan met ons mee kon lopen naar Reims. En daar ging hij serieus op in. Dus vanmorgen vertrokken we met z’n drieën. We hebben vandaag onze eigen gids, en lopen via een mooie route terug naar de Camino.

Vlak na Bazancourt lopen we tussen de gebouwen door van de suikerfabriek. Bazancourt heeft de 3e grootste suikerfabriek van Europa. Behalve dat is er ook een groot Europees onderzoekscentrum voor de vergisting van maïs naar methaan als bio-brandstof. Het bedrijf wil graag verder uitbreiden. De regio is vóór, maar de dorpen in de omgeving zijn tegen. Op dit moment gaat de uitbreiding daarom niet door.

Na het industriecomplex lopen we weer door de geoogste graanvelden, de suikerbieten en de luzerne. We hebben vandaag echter geen hellingen meer, het is hier helemaal vlak.
Elf jaar geleden zagen we, allang voor Reims, duidelijk de torens van de kathedraal voor ons. Vandaag zien we ze ook, maar heel vaag. Er is te veel smog in de lucht. Alles hier snakt naar weersverandering en vooral naar regen.
De laatste 5 kilometers lopen we de stad in over drukke verkeerswegen. En langzamerhand wordt het ook weer steeds warmer.
Tenslotte komen we aan bij de kathedraal. Daar nemen we afscheid van Joseph. Hij gaat met de trein terug naar huis. Wij gaan lunchen.
Was leuk, en leerzaam, om een dag met hem te lopen

Na al de hitte van de afgelopen week hebben we besloten om toch in Reims een rustdag in te lassen. Daarom hebben we nu voor twee nachten een normaal hotel geboekt.
Na gedoucht te hebben in het hotel, lopen we terug naar de kathedraal voor een stempel.
’s Avonds eten we op het Place du Forum. En in Reims hoort daar natuurlijk een glaasje champagne bij.