Er staat voor vandaag geen lange afstand op het programma, en het gaat ook niet heel warm worden, dus ontbijten we pas om 8 uur. Het is al bijna negen uur als we vertrekken.
We zijn nog maar een klein eindje op weg als Sylvain, de B&B eigenaar, ons na komt rennen. Mijn waterfles hing nog aan de stoel van de ontbijttafel. Fijn dat hij hem zo snel vond, ik heb hem hard nodig.
Nadat we het dorp achter ons hebben gelaten, lopen we al gauw weer tussen de velden: de graanschuur van Frankrijk. Of, zoals Sylvain ons vertelde, de graanvelden liggen in een halve cirkel om Parijs heen en zijn belangrijk voor de voedselvoorziening van de stad. Hij noemt het gebied “de croissant van Parijs”.

Als we even naar een gewas staan te kijken dat we hier nog niet eerder hadden gezien (het is hennep) stopt er een auto die denkt dat we de weg zoeken. Hij begint ons meteen uit te leggen waar de Camino verder gaat.

Omdat we alle tijd hebben, en we ook niet al te vroeg willen aankomen, rusten we vandaag wat vaker.

Mont de Fourche is het hoogste punt vandaag. Je hebt er een prachtig uitzicht (niet goed te vangen in een foto).

Het laatste stuk naar het stadje lopen we weer langs het laterale kanaal van de Marne. Het kanaal steekt hier, via een aquaduct, een lager liggende rivier over. Dat blijft toch een wonderlijk gezicht, twee wateren, die elkaar kruisen, ongelijkvloers. We hebben dit de afgelopen weken al op meerdere plekken gezien.

Om half twee zijn we dan al bij het hotel waar we vannacht slapen. We zijn aangenaam verrast dat we dan al kunnen inchecken; de bevestiging zei vanaf 4 uur.

Later op de middag lopen we rond in het stadje. In de 2e wereldoorlog is de stad voor 80% platgebombardeerd. Na de oorlog is het heropgebouwd volgens het stadsplan uit de middeleeuwen. Er is een groot vierkant plein in het centrum, en alle straten staan loodrecht op elkaar.
Aan het plein staat een mooie en grote kerk.

‘s Avonds eten we bij een Italiaans restaurant in het centrum.